Między Dylanem a Everly Brothers

Dwudziestoletnia kariera Jerry’ego Legera to przykład rzadkiej dziś konsekwencji: bez wielkich kampanii reklamowych, bez medialnych skandali, za to z niezmiennie wysokim poziomem pisania piosenek i żelazną dyscypliną wydawniczą. Kanadyjczyk kojarzony dotąd głównie z nurtem Roots i Americana, na płycie Waves Of Desire [2025] wykonuje wyraźny zwrot w stronę klasycznego popu – jednak nie tego współczesnego, ale zakorzenionego w latach 60 i 70, opartego na chwytliwych melodiach, instrumentalnym rzemiośle, i historiach opowiedzianych w trzy, cztery minuty.

Okoliczności powstania płyty dodają jej szczególnego kontekstu. Waves Of Desire został nagrany w przerwie europejskiej trasy, w historycznym studiu Maarweg w Kolonii, nieprzerwanie działającym od lat 50. To miejsce, w którym aura analogowej przeszłości nie jest tylko wystrojem, lecz sprawnie działającą infrastrukturą – pomieszczeniami z naturalną akustyką i sprzętem pamiętającym inne epoki nagraniowe. Leger przyjechał tam ze swoim sprawdzonym zespołem The Situation w składzie: Dan Mock – bas, Kyle Sullivan – perkusja, Alan Zemaitis – instrumenty klawiszowe, a na miejscu dołączyli do nich niemieccy muzycy: gitarzysta i współproducent Julian Müller oraz wokalistka Suzan Köcher. Ten międzynarodowy skład okazał się kluczem do brzmieniowej tożsamości płyty – słychać na niej północnoamerykańskie korzenie, ale i europejską wrażliwość na barwę i detal aranżacyjny.

Już po kilku minutach staje się jasne, że Leger sięga tu do muzyki, w której zakochał się jako dziecko. Echo The Beatles, The Everly Brothers, Roya Orbisona i The Zombies przewija się przez cały album, ale nie jako stylizacja, a bardziej harmoniczny rodzaj DNA. Jednocześnie w kilku utworach pobrzmiewa dylanowski zmysł narracyjny, ale też wyluzowana energia znana z wczesnych nagrań Little Steven & The Disciples Of Soul. Nad całością unosi się charakterystyczny głos Legera: może nieefektowny w wirtuozerskim sensie, za to pełen kruchości, szorstkości i wewnętrznego napięcia, które sprawia, że nawet najbardziej klasycznie napisane piosenki nabierają współczesnego ciężaru emocjonalnego.

Otwierający album Alcatraz to sygnał, że mamy do czynienia z innym obliczem Legera. Pobrzękująca 12-strunowa gitara, miękkie organy Hammonda i chwytliwe harmonie wokalne tworzą brzmienie, które mogłoby spokojnie trafić na dobrze zestrojoną składankę jangle-popu. Pod tą pozorną lekkością kryje się jednak melancholia – tekst i sposób frazowania niosą w sobie poczucie uwięzienia, którego nie łagodzi nawet słoneczna otoczka aranżacji. Utwór It’s So Strange kontynuuje ten trop, ale przenosi nas jeszcze głębiej w historię popu. Podwojone gitary akustyczne, mellotron i precyzyjnie ułożone chórki budują atmosferę przywołującą zarówno kruche melodie Everly Brothers, jak i wczesne brzmienie amerykańskich i kanadyjskich przebojów radiowych z lat 70. W piosence Willow Ave Leger sięga po autobiograficzną pamięć: wspomnienia spacerów z ojcem po wschodniej części Toronto stają się punktem wyjścia dla opowieści o miejscu kojarzonym z rodzinnym ciepłem. Melodia zaczyna się niepozornie, jak intymna domowa piosenka, by stopniowo narastać, otwierać się harmonicznie i emocjonalnie. To jeden z tych momentów, w których Leger najpełniej wykorzystuje swoje doświadczenie autora piosenek. Nic tu nie jest rewolucyjne, ale każdy element trafia dokładnie tam, gdzie powinien.

Środkowa część nagrań przemyca wyraźne wzmożenie. Tytułowy Waves Of Desire jest najbardziej wybuchowym fragmentem płyty. Pod powierzchnią słodkiej melodii kryje się niemal punkowa zadziorność napędzana przez szorstkie gitary i ekspansywną sekcję rytmiczną. Z kolei Calling A Bluff zmienia tempo i ton, prowadząc słuchacza w mroczniejsze rejony. To utwór w tonacji molowej, oparty na bujającym rytmie i kolejnej znakomitej partii organów Hammonda. Muzyk śpiewa tu bardziej z gardła, z lekko chropowatą rezygnacją, która dobrze koresponduje z tekstem o rozpoznaniu kłamstw, zarówno w relacjach, jak i w samym sobie. W okolicach You Don’t Have To Stay Long pojawia się cień Boba Dylana – w sposobie prowadzenia frazy, w rytmie opowieści, w pozornie swobodnej, a w rzeczywistości precyzyjnie wyważonej konstrukcji wersów. Przy całej oczywistości tego odniesienia, Legar nie popada jednak w naśladownictwo; raczej pokazuje, że nauczył się od mistrza jak mówić dużo między wersami, zostawiając słuchaczowi miejsce na dopowiedzenia. Zamykający płytę Back In Love With Me Again to z kolei współczesny klasyk country napisany z prostotą wymagającą jednak odwagi. Narracja jest boleśnie bezpośrednia, a liryzm piosenki zostaje dodatkowo wzmocniony przez ścieżkę harmonijki. Jerry Leger nie ucieka tu w metafory, opowiada o pragnieniu miłości w sposób, który mógłby brzmieć banalnie, gdyby nie autentyczność jego głosu i umiejętność znalezienia właściwej frazy.

Jeśli w rocznicowym momencie kariery istnieje coś takiego jak "płyta popisowa", to Waves Of Desire wypełnia tę rolę z nawiązką: mamy tutaj do czynienia z portretem dojrzałego autora piosenek, który z pełną świadomością swoich inspiracji i umiejętności tworzy muzykę przystępną, głęboko zakorzenioną w tradycji, jednocześnie na wskroś osobistą, przyjemną w odbiorze, a przy tym bez kompleksów opierającą się konkurencji niemal równolegle wydanych płyt Tony Molina – On This Day [2025] czy Sharp Pins – Balloon Balloon Balloon [2025] eksplorujących podobny zamysł stylistyczny. 

DevilDuck Records, 2025

Foto: Amelie Förster