Markomania

Julia Holter – Materia [2026] to album zbudowany wokół idei przemiany. Dźwięk pozostaje tutaj tworzywem, które można przesuwać, rozciągać, rozwarstwiać i ponownie składać. Holter interesuje przede wszystkim proces: sposób, w jaki motyw zmienia znaczenie pod wpływem nowego kontekstu, tempa, brzmienia czy sąsiedztwa innych dźwięków. Materia wymaga więc słuchania skupionego na szczegółach, ale jej ambicja sięga dalej. To album o pamięci, czasie i o tym, jak powracające doświadczenia zmieniają sposób myślenia o strukturze utworu.  Ważnym punktem odniesienia dla tego projektu pozostaje Something in the Room She Moves [2024]. Holter wraca do pomysłów obecnych na wcześniejszej płycie i traktuje jako punkt wyjścia do dalszej pracy. Najlepiej słychać to w cyklu utworów Materia 2 i 3 . Kolejne części zachowują wspólny rdzeń, ale zmieniają jego proporcje i charakter. To ciekawy sposób budowania i przesuwania akcentów: zamiast rozwijać jeden temat linearnie, Holter pokazuje go z kilku pers...

Niewielu współczesnych rockmanów wypracowało równie charakterystyczny język muzyczny, jak  Jack White . Każdy album stanowi nowy rozdział opowieści o twórcy, który od niemal czterech dekad konsekwentnie rozwija własną estetykę, nieustannie przesuwając jej granice. Frozen Charlotte [2026] doskonale wpisuje się w tę filozofię. Nie aspiruje do rewolucji ani spektakularnego zwrotu stylistycznego, lecz konsekwentnie rozwija charakterystyczne połączenie rocka, bluesa i punkowej energii.  Kluczowym atutem płyty pozostaje umiejętność budowania utworów wokół prostych, wyrazistych riffów. White od lat dowodzi, że ograniczona liczba środków może przynieść znakomite efekty, jeśli towarzyszy jej niczym nieskrępowana wolność twórcza. W obrębie trzynastu premierowych utworów Frozen Charlotte powtarzające się wzorce w żadnym razie nie prowadzą do monotonii. Każdy z nich stopniowo nabiera kształtu poprzez różnicowanie rytmu, dynamiki lub sposobu prowadzenia instrumentów. Najlepiej słychać to...

Lost Weekend [2026] jest albumem o żałobie, ale także o tym, co dzieje się z człowiekiem, kiedy życie musi toczyć się dalej. Na nowej płycie Phoebe Bridgers opowiada o śmierci ojca, a jednocześnie o miłości, nowym związku i próbie odnalezienia się w rzeczywistości, która po stracie wygląda zupełnie inaczej. Artystka nie przeciwstawia sobie tych dwóch doświadczeń. Żałoba i miłość istnieją tu obok siebie. Może to paradoksalne, ale jedną z najważniejszych właściwości płyty jest humor. Piosenki potrafią być zabawne, ale żarty nie zawsze rozładowują napięcie. W niektórych wątkach artystka przywołuje niegasnący ból, a dowcipne puenty pojawiają się zazwyczaj w momencie, w którym można by spodziewać się patosu. Dzięki temu emocje warstwy lirycznej brzmią bardziej wiarygodnie. Bridgers nie próbuje nadać żałobie podniosłego charakteru. Pokazuje ten stan jako coś codziennego i pełnego sprzeczności. Obok ojca ważną postacią Lost Weekend jest "Bobby", powszechnie odczytywany jako Bo Bu...

Niewiele zespołów potrafi opowiadać o Ameryce z taką wiarygodnością jak The Menzingers . Od początku kariery Tom May i Greg Barnett konstruują swoje piosenki z inspirujących rozmów, przypadkowych spotkań oraz bolesnych rozstań. Z tych osobistych historii powstaje szerszy obraz życia, w którym łatwo można odnaleźć własne doświadczenia. Album  Everything I Ever Saw [2026] pozostaje wierny tej formule, choć wyraźnie pokazuje, że obaj autorzy tekstów znajdują się dziś w zupełnie innym miejscu niż kilkanaście lat temu.  To płyta o ludziach, którzy przestali gonić za młodością i zamiast tego próbują zrozumieć, co po niej zostało. Greg Barnett pisze z perspektywy mężczyzny, który założył rodzinę i został ojcem. Tom May opisuje świat po rozwodzie, szukając nowego początku. Obie historie biegną równolegle i wzajemnie się uzupełniają. Dzięki temu płyta unika jednostronności. Radość sąsiaduje z rozczarowaniem, poczucie spełnienia z niepewnością, a wspomnienia z wyzwaniami codzienności....

Kiedy zespół z powodzeniem nagrywa ponad trzy dekady zasadniczo ma do wyboru dwie opcje: albo kurczowo trzyma się sprawdzonych rozwiązań, albo bezustannie się zmienia. The Notwist z siedmioma stałymi członkami i rotującym składem współpracowników wybiera tę drugą możliwość, konsekwentnie budując jedną z najciekawszych karier na niemieckiej scenie muzyki alternatywnej. Dyskografię zespołu można czytać jak mapę ewolucji alternatywnych brzmień z przełomu wieków. Początki w heavymetalowym nurcie ustąpiły miejsca mroczniejszym terytoriom indie rocka, by w końcu zaowocować przełomowym albumem Neon Golden [2002] wnoszącym świeże spojrzenie na electropop. Ten moment, choć stanowił dla wielu słuchaczy pierwszy kontakt z twórczością grupy, faktycznie stanowił punkt kulminacyjny dziesięcioletnich poszukiwań grupy. Kolejne wydawnictwa przynosiły subtelne lub radykalne przesunięcia w estetyce formacji: posthardcore ustępował postrockowi, indie rock otwierał się na jazz, noise przenikał się z ambi...

The Watch to pięcioosobowy zespół z Mediolanu – częściowo w wymiennym składzie, który konsekwentnie rozwija działalność artystyczną inspirowaną klasycznym rockiem progresywnym lat siedemdziesiątych. Najważniejszym punktem odniesienia jest muzyka Genesis z okresu, gdy brytyjska grupa wyznaczała kierunek całego gatunku. Włosi sięgają po ten repertuar z wyraźnym szacunkiem dla oryginału, dbając zarówno o wierne brzmienie, jak i atmosferę towarzyszącą dawnym koncertom. Szczególne miejsce w działalności zespołu zajmuje widowisko  The Watch plays Genesis  poświęcone płytom wydanym w latach 1970 –1977, od Trespass po koncertowy Seconds Out . To okres powszechnie uważany za najbardziej twórczy w dyskografii Genesis, który na stałe wszedł do kanonu rocka.  Dbałość o szczegóły aranżacyjne słychać w przywołanych poniżej interpretacjach Stagnation i The Musical Box  należących do jednych z najtrudniejszych kompozycji wczesnego Genesis. Mediolański The Watch z wyczuciem ...

Istnieją płyty, które swój początek biorą z konkretnego planu, szczegółowo rozpisanej mapy drogowej etapami prowadzącej do szczęśliwego finału. Istnieje również muzyka wyłaniająca się z pośpiesznie umówionego spotkania zdradzającego szansę na coś, co wychodzi poza przewidywalny schemat. Zestaw ośmiu utworów zebranych na płycie Spatial, No Problem [2026] zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To rezultat zwariowanej, czterodniowej sesji w berlińskim studiu twórców elektroniki Mouse on Mars , czyli Andi Toma i Jana St Wernera z legendą jamajskiego brzmienia Lee " Scratch " Perrym zarejestrowanym w 2019 roku na dwa lata przed jego śmiercią. Z niespodziewanej wizyty wyłania się muzyka kolażowa, w pełni improwizowana, nasycona obecnością barwnego artysty, który przez dekady powtarzał, że twórczość muzyczna jest formą magii, a atmosfera studia jej duszą. Sam tytuł płyty zrodzony z uśmiechniętej odpowiedzi Perry’ego na techniczne pytanie związane z przestrzennym zapisem...

Debiutanckie albumy często pełnią funkcję wizytówki. Pokazują kierunek, zdradzają fascynacje i pozwalają ocenić potencjał zespołu. Role Model Hermit [2026], pierwsza długogrająca płyta londyńskiego tria mary in the junkyard  robi jednak coś więcej. To album sprawiający wrażenie dzieła stworzonego przez dobrze wykształconych muzyków, którzy już na starcie wiedzą, jakim językiem chcą się posługiwać. Zespół nie próbuje za wszelką cenę wpisywać się w aktualne trendy brytyjskiej alternatywy. Zamiast tego, buduje własny świat oparty na napięciu, barwie i nieoczywistych rozwiązaniach aranżacyjnych. Muzyka mary in the junkyard wyrasta z kilku tradycji jednocześnie. Słychać tu echa post-punku, indie rocka, folku i art rocka, a także wyraźne zainteresowanie muzyką kameralną. Nie chodzi jednak o prostą sumę wpływów. Zespół traktuje wymienione stylistyki jak zestaw narzędzi, z których wybiera elementy najlepiej służące budowaniu nastroju. Dzięki temu album pozostaje spójny, mimo że poszczególn...

Od początku swojej działalności nowojorski duet Widowspeak konsekwentnie podążał własną drogą, rozwijając autorską estetykę nieczułą na zewnętrzne trendy. Muzyka Molly Hamilton i Roberta Earla Thomasa nigdy też nie opierała się na spektakularnych zwrotach stylistycznych. Siłą duetu pozostaje cierpliwe doskonalenie języka od lat balansującego między indie rockiem, amerykańskim folkiem i dream popem. Roses [2026] – siódmy album zespołu, stanowi naturalną kontynuację tej drogi.  Uwagę zwraca sposób, w jaki zespół operuje środkami wyrazu. Produkcja pozostawia muzyce duetu rozległą przestrzeń, a każda partia instrumentów znajduje swoje miejsce w aranżacji. Gitary Thomasa prowadzą narrację z dużą powściągliwością. Delikatne zapętlenia i miękkie pogłosy tworzą pejzaż dźwiękowy przywołujący skojarzenia z twórczością Mazzy Star czy slowcore'ową wrażliwością, ale niezmiennie zachowują indywidualny charakter. Z kolei matowa, lekko przygaszona barwa głosu Molly Hamilton od lat stanowi znak r...

Dark Sky Reservation [2026] jawi się jako album zbudowany z napięcia między mrokiem a światłem, między lękami epoki a pragnieniem ładu. Już sam tytuł nowej płyty brytyjskiej formacji L.Y.R. , otwiera szeroki margines znaczeń: przywołuje rozległą przestrzeń zarezerwowaną dla gwiazd, a zarazem pozostawia dużo miejsca na spotkanie z ludzką wrażliwością. Trio przekuwa tę dwoistość w angażującą opowieść wychodzącą z ciemności i odnajdującą przebłyski światła w ponaglającej prozie życia. Mapa brzmień Dark Sky Reservation pracuje na rzecz atmosfery niemal sakralnej. Kompozycje Patricka Pearsona – lidera grupy pulsują hipnotycznym rytmem, elektroniczne faktury wnoszą przestrzeń, podczas gdy fortepian oraz syntezatory otulają całość delikatnym światłem. Aranżacje osiągają rzadką równowagę między wyrafinowaniem, a emocjonalną przystępnością unoszącą słuchacza ponad codzienny zgiełk. Ogromną rolę odgrywa tu głos Richarda Waltersa. Jego tonalny spokój, kojąca miękkość oraz medytacyjne interpre...

Na płycie Four Days in June [2026] Joseph Shabason i Nicholas Krgovich wchodzą do naszej świadomości jak zapowiedź gorącego lata, ze szczególną mieszaniną wdzięku i uchem wyczulonym na muzyczne detale. Kanadyjscy muzycy od lat budujący własny świat z anielskiej płynności saksofonu, miękkiego popowego rzemiosła i jazzowej wrażliwości, tym razem prowadzą paletę kolorów w stronę country-popowej poświaty lat dziewięćdziesiątych, ale to przesunięcie stylu nie wygląda na zmianę tożsamości. Duet nie zmienia mapy zainteresowań, tylko ze schowka z instrumentami wyciąga banjo, skrzypce, gitarę stalową, po czym z ich udziałem tworzy jedenaście utworów brzmiących jak środek wakacji.   Joseph Shabason wnosi do projektu instrumentalny dotyk czuły na warstwy melodyczne. W jego brzmieniu słychać flet, klawisze, a przede wszystkim saksofonowe ciepło, które jednocześnie potrafi być przebłyskiem i kołysanką. Saksofonista zbudował reputację artysty umiejącego przestawiać wagę instrumentu na ró...

Jeśli jest jedna rzecz, jakiej nauczyliśmy się z dorobku muzycznego Beth Orton na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat, to ta, że nie należy podchodzić do nowej płyty artystki z oczekiwaniem, że będzie brzmiała podobnie do poprzedniej. W nieustannie ewoluującej karierze pochodząca z Norwich brytyjska piosenkarka i autorka tekstów za każdym razem wprawnie żongluje instrumentami, gatunkami i stylami, odbierając słuchaczom poczucie komfortu wynikające z prostego przyporządkowania. Kolejne płyty Beth Orton nie tyle rozwijają jeden rozpoznawalny schemat, ile testują nowe sposoby mówienia o tych samych sprawach: o relacjach, pamięci, stracie, żałobie, nadziei. W ośmiu utworach  The Ground Above [2026] to podejście widać szczególnie wyraźnie. Po udanej próbie samodzielnego wyprodukowania płyty Weather Alive [2022] Orton zdecydowała powtórzyć podobny schemat pracy, ale tym razem bardziej skupia się na aranżacyjnych detalach, jednocześnie zachowując najważniejsze cechy własnej twórczośc...

The City Is Coming To Erase It All [2026] brzmi jak opowieść prowadzona przez człowieka z sąsiedztwa, zbudowana z przebłysków światła i dalekich krajobrazów. Fink na nowej płycie w towarzystwie stałych współpracowników Tima Thorntona i Guy Whittakera przynosi na południowo-zachodni skraj Anglii język znany z wcześniejszych dokonań, a zarazem wprowadza do niego pozamiejską perspektywę, w której Kornwalia porządkuje przestrzeń rytmem oceanicznych fal, cichym szumem starych drzew i urokiem wiejskich dróg, których każdy zakręt dopowiada dalszą część historii.  Na The City Is Coming To Erase It All wewnętrzny spokój nie jest wyłącznie nagrodą, a napięcie przygasa tylko wtedy, gdy znajduje odpowiednią formę wyrazu. Zdanie otwierające album: Nie ma sensu umierać za cierpliwość , wybrzmiewa jak klucz do całej płyty. Już na wstępie sygnalizuje, że cierpliwość może być złudna, jeśli działaniu odbiera napęd. Nic więc dziwnego, że korzenie ośmiu nowych utworów prowadzą do Londynu, ale nie wy...

Ed O'Brien od lat pełni w Radiohead rolę szczególną, o której dosyć rzadko się mówi. To gitarzysta odpowiedzialny za atmosferę nagrań, za pogłosy, za soniczne plamy dźwięków, za to, co nadaje utworom Radiohead głębię i natychmiastową rozpoznawalność. Na drugiej solowej płycie Blue Morpho [2026] artysta zabiera tę wrażliwość na własne podwórko i buduje z niej siedem utworów o różnorodnej tożsamości, w której motywy wędrują, zmieniają barwę i rosną jak organizm pączkujący w kolejnych podziałach. Album nie stawia na błyskawiczny efekt, ale uruchamia proces zjawisk zachodzących na osi czasu – zjawisk skupionych, a zarazem niezwykle sugestywnych.   Blue Morpho wyrasta z trudnego okresu zawieszenia pamiętającego okres pandemicznego zamknięcia. O'Brien otwarcie mówi o depresji, z której wychodził w trakcie powstawania materiału. Czas spędzony na walijskiej prowincji, szkicowanie pomysłów na gitarze akustycznej i wsparcie od przypadkowo spotkanych muzyków, zainicjowało powstanie sze...

Od kiedy szkocki duet Boards of Canada pojawił się na scenie, działał jak zniekształcony układ optyczny rzucający snop światła poza perspektywę ich rówieśników. Gdy na początku lat dziewięćdziesiątych wszyscy pędzili w stronę futurystycznych brzmień w stylu Autechre czy Aphex Twin, bracia Michael i Marcus Eoin Sandisonowie wybrali inną drogę, tworząc dźwięki będące czymś w rodzaju wykrzywionego, mgławicowego snu. W muzyce duetu każdy szmer pozostaje śladem analogowego zużycia, a każda faktura przypomina chwiejny krok w nie do końca odtworzone wspomnienia, w których marzenia senne mieszają się z żywą materią. Wydany po latach milczenia album Boards of Canada – Inferno [2026] kontynuuje tę stylistykę, ale podkręca jej napięcie, prowadząc słuchacza ku przestrzeniom gęstszym, bardziej grawitacyjnym, obciążonym kaskadami dźwiękowych metafor. Tytuł płyty uruchamia natychmiastowy trop literacki. Dantejskie piekło z jego kręgami staje się matrycą, przez którą duet ogląda historię ludzkości....

Album Di Hotel Malibu [2026] ustawia Thee Marloes w nowej perspektywie. Po ostatniej płycie Perak [2024] trio z Surabai zdecydowało jeszcze bardziej przeorganizować własne brzmienie. Teraz aranżacje poruszają się w szerszym spektrum – pojawiają się nowe barwy, instrumenty, nieoczekiwane zwroty rytmiczne i luźniejsze podejście do struktury nagrań. Zespół opisuje zmiany jako odpowiedź na intensywne lata scenicznej obecności: społeczne realia, życie w ciągłym ruchu i wszystko to, co nagły międzynarodowy sukces wniósł do ich codzienności.      Siłą Thee Marloes pozostaje praca zespołowa. W skład tria wchodzą: wokalistka i klawiszowiec Natassya Sianturi, gitarzysta i producent Sinatrya Dharaka oraz perkusista Tommy Satwick. Zespół zawsze działał jak jeden organizm, a utwory grupy kształtowały zbieżne zainteresowania i stylistyczne punkty odniesienia krążące wokół soulowej estetyki osadzonej na sprężystym fundamencie basu i perkusji.   Otwierający album Under ...

Kompozycja Pat Matheny Group – First Circle  [1984] tak chętnie wykonywana przez innych artystów, funkcjonuje w obiegu jazzowym jako punkt odniesienia, przykład instrumentalnej dyscypliny oraz modelowej równowagi między liryzmem a konstrukcyjną złożonością. Tytuł sugeruje powrót do źródła, inaugurację wędrówki i zamknięcie pełnego cyklu. Charakter utworu przybiera formę muzycznej podróży zachowującej autorski podpis: elegancję brzmienia, uporządkowaną architekturę napięć i zespołową narrację. Każdy akord pozostaje ze słuchaczem dłużej, niż wynikałoby z czasu trwania taktu, a struktura utworu przybiera niemal edukacyjną postać – melodia zatacza koło ze zmiennym ciężarem emocjonalnym, rytm zyskuje zróżnicowaną sprężystość, a istota aranżacyjnych zawiłości staje się w pełni czytelna dopiero po wielokrotnym przesłuchaniu całego nagrania.  First Circle wykonywany indywidualnie lub w nietypowym składzie wzmacnia wrażenie, że muzyka rozwija kilka motywów jednocześnie. Wokalne i...