Markomania

Posty

Najnowsze posty

Kilka ciepłych czerwcowych dni

Na płycie Four Days in June [2026] Joseph Shabason i Nicholas Krgovich wchodzą do naszej świadomości jak zapowiedź gorącego lata, ze szczególną mieszaniną wdzięku i uchem wyczulonym na muzyczne detale. Kanadyjscy muzycy od lat budujący własny świat z anielskiej płynności saksofonu, miękkiego popowego rzemiosła i jazzowej wrażliwości, tym razem prowadzą paletę kolorów w stronę country-popowej poświaty lat dziewięćdziesiątych, ale to przesunięcie stylu nie wygląda na zmianę tożsamości. Duet nie zmienia mapy zainteresowań, tylko ze schowka z instrumentami wyciąga banjo, skrzypce, gitarę stalową, po czym z ich udziałem tworzy jedenaście utworów brzmiących jak środek wakacji. Joseph Shabason wnosi do projektu instrumentalny dotyk czuły na warstwy melodyczne. W jego brzmieniu słychać flet, klawisze, a przede wszystkim saksofonowe ciepło, które jednocześnie potrafi być przebłyskiem i kołysanką. Saksofonista zbudował reputację artysty umiejącego przestawiać wagę instrumentu na ró...

Po ziemi, w stronę światła

Jeśli jest jedna rzecz, jakiej nauczyliśmy się z dorobku muzycznego Beth Orton na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat, to ta, że nie należy podchodzić do nowej płyty artystki z oczekiwaniem, że będzie brzmiała podobnie do poprzedniej. W nieustannie ewoluującej karierze pochodząca z Norwich brytyjska piosenkarka i autorka tekstów za każdym razem wprawnie żongluje instrumentami, gatunkami i stylami, odbierając słuchaczom poczucie komfortu wynikające z prostego przyporządkowania. Kolejne płyty Beth Orton nie tyle rozwijają jeden rozpoznawalny schemat, ile testują nowe sposoby mówienia o tych samych sprawach: o relacjach, pamięci, stracie, żałobie, nadziei. W ośmiu utworach The Ground Above [2026] to podejście widać szczególnie wyraźnie. Po udanej próbie samodzielnego wyprodukowania płyty Weather Alive [2022] Orton zdecydowała powtórzyć podobny schemat pracy, ale tym razem bardziej skupia się na aranżacyjnych detalach, jednocześnie zachowując najważniejsze cechy własnej twórczośc...

Nie ma sensu umierać za cierpliwość

The City Is Coming To Erase It All [2026] brzmi jak opowieść prowadzona przez człowieka z sąsiedztwa, zbudowana z przebłysków światła i dalekich krajobrazów. Fink na nowej płycie w towarzystwie stałych współpracowników Tima Thorntona i Guy Whittakera przynosi na południowo-zachodni skraj Anglii język znany z wcześniejszych dokonań, a zarazem wprowadza do niego pozamiejską perspektywę, w której Kornwalia porządkuje przestrzeń rytmem oceanicznych fal, cichym szumem starych drzew i urokiem wiejskich dróg, których każdy zakręt dopowiada dalszą część historii. Na The City Is Coming To Erase It All wewnętrzny spokój nie jest wyłącznie nagrodą, a napięcie przygasa tylko wtedy, gdy znajduje odpowiednią formę wyrazu. Zdanie otwierające album: Nie ma sensu umierać za cierpliwość , wybrzmiewa jak klucz do całej płyty. Już na wstępie sygnalizuje, że cierpliwość może być złudna, jeśli działaniu odbiera napęd. Nic więc dziwnego, że korzenie ośmiu nowych utworów prowadzą do Londynu, ale nie wy...

Architekt błękitnych przestrzeni

Ed O'Brien od lat pełni w Radiohead rolę szczególną, o której dosyć rzadko się mówi. To gitarzysta odpowiedzialny za atmosferę nagrań, za pogłosy, za soniczne plamy dźwięków, za to, co nadaje utworom Radiohead głębię i natychmiastową rozpoznawalność. Na drugiej solowej płycie Blue Morpho [2026] artysta zabiera tę wrażliwość na własne podwórko i buduje z niej siedem utworów o różnorodnej tożsamości, w której motywy wędrują, zmieniają barwę i rosną jak organizm pączkujący w kolejnych podziałach. Album nie stawia na błyskawiczny efekt, ale uruchamia proces zjawisk zachodzących na osi czasu – zjawisk skupionych, a zarazem niezwykle sugestywnych. Blue Morpho wyrasta z trudnego okresu zawieszenia pamiętającego okres pandemicznego zamknięcia. O'Brien otwarcie mówi o depresji, z której wychodził w trakcie powstawania materiału. Czas spędzony na walijskiej prowincji, szkicowanie pomysłów na gitarze akustycznej i wsparcie od przypadkowo spotkanych muzyków, zainicjowało powstanie sze...

Inferno

Od kiedy szkocki duet Boards of Canada pojawił się na scenie, działał jak zniekształcony układ optyczny rzucający snop światła poza perspektywę ich rówieśników. Gdy na początku lat dziewięćdziesiątych wszyscy pędzili w stronę futurystycznych brzmień w stylu Autechre czy Aphex Twin, bracia Michael i Marcus Eoin Sandisonowie wybrali inną drogę, tworząc dźwięki będące czymś w rodzaju wykrzywionego, mgławicowego snu. W muzyce duetu każdy szmer pozostaje śladem analogowego zużycia, a każda faktura przypomina chwiejny krok w nie do końca odtworzone wspomnienia, w których marzenia senne mieszają się z żywą materią. Wydany po latach milczenia album Boards of Canada – Inferno [2026] kontynuuje tę stylistykę, ale podkręca jej napięcie, prowadząc słuchacza ku przestrzeniom gęstszym, bardziej grawitacyjnym, obciążonym kaskadami dźwiękowych metafor. Tytuł płyty uruchamia natychmiastowy trop literacki. Dantejskie piekło z jego kręgami staje się matrycą, przez którą duet ogląda historię ludzkości....

W Indonezji ładnie grają

Album Di Hotel Malibu [2026] ustawia Thee Marloes w nowej perspektywie. Po ostatniej płycie Perak [2024] trio z Surabai zdecydowało jeszcze bardziej przeorganizować własne brzmienie. Teraz aranżacje poruszają się w szerszym spektrum – pojawiają się nowe barwy, instrumenty, nieoczekiwane zwroty rytmiczne i luźniejsze podejście do struktury nagrań. Zespół opisuje zmiany jako odpowiedź na intensywne lata scenicznej obecności: społeczne realia, życie w ciągłym ruchu i wszystko to, co nagły międzynarodowy sukces wniósł do ich codzienności. Siłą Thee Marloes pozostaje praca zespołowa. W skład tria wchodzą: wokalistka i klawiszowiec Natassya Sianturi, gitarzysta i producent Sinatrya Dharaka oraz perkusista Tommy Satwick. Zespół zawsze działał jak jeden organizm, a utwory grupy kształtowały zbieżne zainteresowania i stylistyczne punkty odniesienia krążące wokół soulowej estetyki osadzonej na sprężystym fundamencie basu i perkusji. Otwierający album Under ...

Niezmiennie pierwszy krąg

Kompozycja Pat Matheny Group – First Circle [1984] tak chętnie wykonywana przez innych artystów, funkcjonuje w obiegu jazzowym jako punkt odniesienia, przykład instrumentalnej dyscypliny oraz modelowej równowagi między liryzmem a konstrukcyjną złożonością. Tytuł sugeruje powrót do źródła, inaugurację wędrówki i zamknięcie pełnego cyklu. Charakter utworu przybiera formę muzycznej podróży zachowującej autorski podpis: elegancję brzmienia, uporządkowaną architekturę napięć i zespołową narrację. Każdy akord pozostaje ze słuchaczem dłużej, niż wynikałoby z czasu trwania taktu, a struktura utworu przybiera niemal edukacyjną postać – melodia zatacza koło ze zmiennym ciężarem emocjonalnym, rytm zyskuje zróżnicowaną sprężystość, a istota aranżacyjnych zawiłości staje się w pełni czytelna dopiero po wielokrotnym przesłuchaniu całego nagrania. First Circle wykonywany indywidualnie lub w nietypowym składzie wzmacnia wrażenie, że muzyka rozwija kilka motywów jednocześnie. Wokalne i...

Wyjątkowo szczęśliwy dzień

Jeff Parker od wielu lat rozwija własny język muzyczny oddalony od bezpiecznych schematów kariery. Już jako młody gitarzysta porzucił studia w Berklee College of Music tuż przed dyplomem, wybierając życie oparte wyłącznie na graniu. Zamiast Nowego Jorku ruszył do Chicago – miasta otwartego na eksperymenty, improwizację i twórcze ryzyko. Ta decyzja wyznaczyła charakter całej jego drogi artystycznej. Parker zawsze poszukiwał przestrzeni żywej, płynnej, pozbawionej akademickiego ciężaru, wymykającej się zawodowym kalkulacjom. Właśnie z takiej rozumianej filozofii narodził się koncertowy zapis Jeff Parker ETA IVtet – Happy Today [2026]. Historia kwartetu wyrasta z losowego splotu wydarzeń, lokalnych spotkań i wieloletniej praktyki wspólnego grania. Po przeprowadzce do Kalifornii Parker regularnie występował z perkusistą Johnem Herndonem podczas niedzielnych sesji w Atwater Village. Niedługo później poniedziałkowe rezydentury przeniosły się do niewielkiego lokalu ETA w Highl...

Jeden wiersz

Ana Roxanne – Poem 1 [2026] otwiera się słowami o podróży: do domu w jakieś miejsce i od razu ustawia perspektywę całej płyty. To album o ruchu do wewnątrz, o potrzebie zmiany, o emocjach doprowadzonych do punktu, od którego nie ma już odwrotu. Po sześciu latach od wydania Because of a Flower [2020] Roxanne wraca z muzyką bardziej bezpośrednią. Mniej tu ambientowego oddalenia znanego z wczesnych nagrań, więcej człowieka przy instrumencie, więcej ciała w głosie, więcej rozdzierającej ciszy mającej głęboki sens. Najmocniej uderza głos. Roxanne śpiewa blisko mikrofonu w sposób przejrzysty, bez chowania się za warstwami efektów. Oddech, drobne załamania, miękkie wejścia we frazę stają się elementem narracji. Wokal nie potrzebuje dramatycznych kulminacji ani szerokich gestów, by nieść ciężar tekstu. Wrażenie intymności wynika z decyzji aranżacyjnych. Słychać przestrzeń pomieszczenia, faktury instrumentów, drobne zawirowania artykulacji, a sposób osadzania głosu w miksie buduje poczuc...

Paradesencja

Visible Cloaks od dawna są rozpoznawalni dzięki dźwiękowym sprzecznościom, a ich trzeci album Paradessence [2026] ujawnia ten dysonans w jeszcze bardziej widoczny sposób. Spencer Doran i Ryan Carlile z Portland zbudowali dyskografię na przeciwstawnych siłach trwających w produktywnym napięciu: organicznym i sztucznym, celowym i przypadkowym, autentycznym i zreplikowanym. Album Reassemblage [2017] i późniejsza współpraca duetu z japońskimi pionierami ambientu Yoshio Ojima i Satsuki Shibano przy płycie FRKWYS Vol. 15: serenitatem [2019] do dzisiaj pozostają punktem odniesienia do tak skalibrowanego podejścia. Paradessence bierze swój tytuł od luźnej zbitki słów łączących wyrazy paradoxical i essence – pojęć opisujących schizmatyczny rdzeń, który czyni coś pożądanym tylko dlatego, że zawiera sprzeczne cechy. Ten mechanizm doskonale pasuje do twórczości Visible Cloaks i jak sugeruje duet: staje się pilniejszy w miarę, jak współczesny rytm życia coraz częściej definiowany jest prze...

Dla tych, co istnieją

Martyn Deykers, holenderski twórca muzyki elektronicznej obecnie rezydujący w Waszyngtonie, wraz z wydaniem płyty Martyn – Music For Existing [2026] składa deklarację wiary w sens pracy nad dźwiękiem. Jego projekt wybiera ideę obecności, z której wynika tytuł: istnieć razem, istnieć świadomie, istnieć w chwili, gdy spotykają się artyści, instrumenty, technologia i słuchacze. Album jest próbą utrwalenia szczególnego momentu, w którym dramaturgia nagrań otwiera przed nami rozległą przestrzeń, a improwizacja zyskuje rangę pełnoprawnej struktury. W obrębie płyty słychać mistrzostwo w prowadzeniu i uwalnianiu energii, bez pośpiechu, bez zbędnych ozdobników. W centrum leży miłość do samego aktu tworzenia muzyki traktowanej jako czynność łącząca, zdolna do oporu wobec kulturowych mód. W warstwie brzmieniowej album przypomina wielobarwny gobelin, który wyrasta z zamiłowania Martyna do jazzu. Jazzowy instynkt objawia się w przebiegach rytmicznych, w dynamice, w swobodzie prowadzenia narra...

Podejdź bliżej

Duet Tomora jest efektem ścisłej współpracy Toma Rowlandsa z The Chemical Brothers i norweskiej wokalistki electropop Aurory. Rezultatem jest debiutancki album Come Closer [2026], do którego Rowlands wnosi doświadczenie, klubową dyscyplinę oraz wyczucie dramaturgii znane z dużych scenicznych form, Aurora zaś prowadzi narrację głosem o jasnej barwie i nordyckiej eteryczności. Brzmieniowo album krąży wokół techno i house’u, co pewien czas zahacza o trip-hop i psychodeliczne rozmycia z wyraźnym ukłonem w stronę popowej chwytliwości. Rowlands układa wszystkie warstwy z dużą kulturą: pulsująca elektronika, stopa i bas potrafią uderzyć efektownie i mocno, ale w miksie nigdy nie brakuje miejsca na wokal. Hipnotyzujący głos Aurory bywa raz kruchy, raz potężny. Często jest traktowany jak odrębny instrument, zawsze odpowiednio wyeksponowany i trzymający się blisko słuchacza. Już w utworze tytułowym słychać całą magię tego połączenia: spokojne wprowadzenie, konsekwentne budowanie i ...

Tropem wielkomiejskich brzmień

Hackney to tętniąca życiem gmina w północno-wschodnim Londynie znana z wielokulturowości, hipsterskiej atmosfery, licznych parków i oczek wodnych. Niegdyś postrzegana jako gorsza, dziś jest modnym miejscem z bogatym życiem nocnym, sztuką uliczną i zróżnicowaną społecznością. Życie kulturalne dzielnicy od dawna rodzi się na styku wyobraźni i infrastruktury. To miejsce o gęstej zabudowie, z labiryntem ulic prowadzących z marketu do studia, ze studia do baru, z baru na nocny autobus. W tej części miasta klub bywa konkretnym miejscem, ale równie często przybiera formę luźnego przepływu amatorskich produkcji, pirackich audycji radiowych, podwórkowych sound systemów czy setów dj-skich tworzących alternatywny obieg kultury: bez programowej cenzury, bez barier wejścia, za to z rygorem selekcji narzuconym przez publiczność. Charakterystyczną cechą klubowej twórczości jest swoboda w przekraczaniu granic gatunkowych, w tej dzielnicy wychodzących z reggae, jungle, broken beatu, UK garage, dan...

Nie oceniaj płyty po okładce

Powiedzenie: nie oceniaj książki – a w tym przypadku płyty po okładce, brzmi jak zdroworozsądkowa przestroga. I słusznie. W epoce globalnych zmian w dystrybucji muzyki, kiedy okładka kurczy się do wielkości znaczka pocztowego, zaskoczenie potencjalnego odbiorcy wydaje się kluczowe. Projekt musi "zrobić coś" w ułamku sekundy: kolorem, brakiem koloru czy zawartością, która przyciągnie uwagę. Cały chwyt polega na tym, by zamysł graficzny pełnił funkcję zaproszenia, a nie wyroku. Ciekawym przykładem jest debiutancki album Seana Solomona – The World Is Not Good Enough [2026]. Na pierwszy rzut oka okładka kalifornijskiego tekściarza, muzyka i uzdolnionego grafika wygląda jak słodki hołd złożony dziecięcym ilustracjom – pastelowe postacie, niewinne miękkie linie. Dopiero z bliska wychodzą na jaw satyryczne pęknięcia: słoń wciągający kawę jak zapracowany korpoludek, pies malujący skąpo ubraną kobietę, dziwny gość siedzący na dachu niespokojnym wzrokiem obserwujący ruch uliczny. Ten...