Markomania

Posty

Najnowsze posty

Poskładać świat na nowo

Prawdopodobnie żyjemy na końcu pewnej epoki: po wielkich obietnicach, po nadziei, po kulturze, może nawet po samym języku, który coraz częściej wydaje się złożony z losowych zdań maszynowej przypadkowości. Greg Freeman , amerykański muzyk indie rockowy dopisuje do tej listy jeszcze rock’n’roll. Zostało więc niewiele. Jednak życie toczy się dalej, choć przestało być jasne, dokąd właściwie zmierza. All Set the Bone [2026] jest płytą o tym dziwnym "dalej", o napięciu, stracie, zmęczeniu i poczuciu, że wszystko ważne wydarzyło się już wcześniej. Freeman zaczyna od słów: Czas dołączyć do świata, który spieprzyłeś – jakby na nowo chciał oswoić miejsca, z których chcielibyśmy uciec. Jednak album nie jest wizją katastrofy – bardziej projekcją małych końców przeżywanych po cichu, jak również upartą potrzebą, żeby coś z tego rozpadu ulepić. Freeman nie szuka łatwego pocieszenia. Artystę interesują chwile, gdy człowiek musi przyjąć konsekwencje własnych decyzji i przełożyć konkr...

Hotel Usona

Protomartyr zamieniają współczesną Amerykę w hotel, a hotel w model rzeczywistości, w której polityka, technologia, przemoc, pamięć i codzienna degradacja tworzą jeden system naczyń połączonych. Na płycie Hotel Usona [2026] słuchacz otrzymuje klucz, przekracza próg i od tej chwili porusza się po obiekcie, którego układ wydaje się znajomy, choć każde pomieszczenie odsłania coraz bardziej niepokojące historie. Sam pomysł zawiera w sobie zjadliwą ironię. Usona – skrót od United States of North America, brzmi jak nazwa projektu administracyjnego, korporacyjnej marki albo państwowej inicjatywy stworzonej przez zespół specjalistów od zarządzania przyszłością. Hotel Usona korzysta z tej oficjalności i przekształca ją w scenografię zbiorowego rozkładu, gdzie własność przechodzi z rąk do rąk, inwestorzy zawłaszczają coraz większą przestrzeń, a wszystko podporządkowane jest obietnicy krociowych zysków, w których życie jednostki staje się bezimienną liczbą w arkuszu kalkulacyjnym firmy. Hotel ...

Antologia nieamerykańskiej muzyki ludowej

Marisa Anderson od lat należy do grona artystek, które konsekwentnie poszerzają granice współczesnej muzyki instrumentalnej. Jej twórczość wyrasta z amerykańskiej tradycji gitarowej, lecz równie chętnie czerpie z bluesa, folku, minimalizmu i swobodnej improwizacji. Gitara w jej rękach staje się narzędziem opowiadania historii, choć są to historie pozbawione słów. Anderson od zawsze wierzyła, że sama struktura melodii, rytm i barwa utworu potrafią przekazywać emocje równie skutecznie, jak tekst. The Anthology of UnAmerican Folk Music: Vol.1 [2026] rozwija tę ideę, przenosząc ją na grunt projektu, który łączy osobiste interpretacje z refleksją nad pamięcią kulturową wychodzącą daleko poza Amerykę Północną. Inspiracją dla albumu stały się archiwa Harry'ego Smitha, legendarnego kolekcjonera i autora słynnej Anthology of American Folk Music . Wśród tysięcy zgromadzonych przez niego nagrań znalazły się także pieśni z krajów leżących poza zachodnim kanonem muzycznym. Anderson potraktował...

Tam, gdzie folk traci kontury

This Bed Was Made for Me [2026] to debiut, który dramaturgię płyty buduje z tonalnych różnic. Biita Houdei , wcześniej występująca jako LéPonds sięga po folkowe melodie, wykorzystuje zdublowane wokale, akustyczne instrumenty i dyskretnie pogłosy. Każdy utwór ma własny koloryt, a całość zachowuje wyraźny charakter: spokojny, lekko odrealniony, świadomy wykreowanego nastroju. Mieszkająca u podnóża gór Catskill w stanie Nowy Jork, pochodząca z rodziny irańskich imigrantów Houdei zmienia instrumentarium i sposób prowadzenia narracji, ale pozostaje wierna określonej palecie brzmieniowej. Jej folk jest miękki, przestrzenny i lekko zamglony. Czasem wychyla się w stronę psychodelii, czasem w stronę bluesa wzmocnionego dubowymi akcentami. Te wpływy nie są jednak stylistycznymi deklaracjami. Funkcjonują raczej na drugim planie, jako część eksperymentalnych struktur wspierających warstwę liryczną. Dzięki tym zabiegom This Bed Was Made for Me sprawia wrażenie albumu zawieszonego między...

Zatrzymać ostatnie dni lata

HUG [2026] jest wydawnictwem, które swoje ambicje skrywa pod iluzją prostoty. Trzech gitarzystów Devendr Banhart, Gyan Riley i Noah Georgeson spotkało się w Sita Studio w Los Angeles, aby nagrać muzykę zrodzoną z wieloletniej przyjaźni, wzajemnego zaufania i wspólnych muzycznych doświadczeń. Siła zespołu wyrasta z przekonania, że muzyka może rozwijać się bez nadmiaru słów, pozostawiając dużo miejsca dla dźwięku i ciszy. To zapis spotkania trzech osobowości, które zamiast ustanawiać między sobą hierarchię, budują wspólną przestrzeń. Gitary stają się tutaj pierwszoplanowym narzędziem komunikacji, ale równie ważny pozostaje pogłos, pauza, dyskretna elektronika, szmer nagrań terenowych, przypadkowość czy brzmieniowy detal. Efekt wymyka się jednoznacznej klasyfikacji. Ta gatunkowa nieokreśloność nie wynika z braku pomysłów. Przeciwnie, stanowi jedną z największych zalet całego projektu. Trio świadomie rezygnuje z klasycznych form rozumianych jako natychmiastowa kulminacja. W zamian proponu...

Z tradycji na własny rachunek

Pod szyldem The Bird Calls ukrywa się nowojorski muzyk i znany krytyk muzyczny Sam Sadomsky. Od blisko szesnastu lat obok dziennikarskiej pasji, konsekwentnie rozwija własny profil muzyczny oparty na wiedzy, folkowej gitarze, wyrazistych motywach i uważnych tekstach. Pełnowymiarowy album Take Leave [2026] powstał z doświadczenia muzyka, który historię popkultury zna od środka; a zarazem krytyka, który przez lata przyglądał się cudzym piosenkom. Album przynosi więc moment szczególny: role ulegają odwróceniu, a Sadomsky ujawnia płytę sprawiającą wrażenie najbardziej kompletnej w dotychczasowym dorobku artysty. Bruce Springsteen, Gram Parsons, Neil Young, Bob Dylan, Leonard Cohen, Wilco czy Phil Spector pojawiają się tu jak wyraźne punkty odniesienia, ale Take Leave nie brzmi jak ćwiczenie z klasyki rocka. Sadomsky wybiera znajome elementy i układa je po swojemu. Muzyka rockowa czy amerykański folk pełnią tu rolę znaków drogowych, ale to teksty i zróżnicowane aranżacje decydują o charak...

Bez manifestów i wielkich deklaracji

Westside Cowboy mają coś, czego nie da się zaplanować poprzez intensywną kampanię promocyjną, budzą powszechną sympatię. W ciągu kilku lat czterech przyjaciół z Manchesteru zbudowało wokół siebie aurę zespołu należącego do środowiska ludzi, którzy chodzą na koncerty, słuchają siebie nawzajem, zakładają własne kapele i traktują muzykę jako ważny element wspólnego życia. Historia grupy ma w sobie coś demonstracyjnie prostego: czterech przyjaciół zaczyna wspólne granie w sypialni mieszkania w Manchesterze, potem wychodzą na zewnątrz, trafiają do lokalnego obiegu i stopniowo docierają na coraz większe sceny. Można oczywiście podejrzewać, że ta opowieść została częściowo uproszczona na potrzeby social mediów. Trudno jednak sprowadzić zespół do czysto marketingowej narracji. W ich muzyce jest zbyt dużo swobody i zwyczajnej radości z grania, co potwierdza debiutancki album It Goes On [2026]. Zaletą płyty jest dokładnie zaplanowana mapa utworów. Westside Cowboy myślą o It Goes On jako o cał...

Wielki świat małych rzeczy

Hovvdy – Big World [2026] to płyta o dorastaniu rozumianym jako codzienna praca nad sobą i ludzkimi relacjami. Teksański duet Charlie Martin i Will Taylor, którzy zaczynali od slowcore’u, od kilku lat konsekwentnie przesuwają swój zespół w stronę indie popu, zachowując przy tym zamiłowanie do oszczędnych form, miękkiego brzmienia oraz osobistych refleksji. Po rozbudowanym, dwupłytowym wydawnictwie Hovvdy sprzed dwóch lat, nowy album brzmi bardziej kameralnie. Zamiast imponować rozmachem, skupia się na tekstach piosenek i aranżacyjnych detalach. Zmiana perspektywy dobrze służy Hovvdy. Duet najlepiej wypada wtedy, gdy pozwala instrumentom wybrzmieć bez krzykliwej ornamentyki. Utwór Life So Wide już na wstępie ustawia odpowiednią perspektywę. Słychać w nim akustyczne gitary, klawisze, dwa głosy oraz charakterystyczne dla zespołu tło pomieszczenia. Całość sprawia wrażenie nagrania wykonanego amatorską techniką DIY, które można potraktować jako zapowiedź głównego motywu płyty: próby pogo...

Promyk światła nad wzburzonym morzem

Na płycie Steve Hackett & Steve Rothery – The Roaring Waves [2026] spotyka się dwóch gitarzystów o wyraźnie ukształtowanych stylach, których nazwiska od dekad należą do najważniejszych w historii rocka progresywnego. Album jest niemal w całości instrumentalny. Opiera się na charakterystycznym brzmieniu gitar, klawiszach, basie i punktualnej sekcji rytmicznej, ale zawartość płyty nie sprowadza się do gitarowego pojedynku. Obaj muzycy prowadzą ze sobą konstruktywny dialog mający kluczowy wpływ na wspólnotową wizję całego przedsięwzięcia. Utwór The Storm wyznacza kierunek płyty. Rozbudowana kompozycja stopniowo zwiększa napięcie, wykorzystując kontrast między oszczędnymi fragmentami a bardziej intensywnymi partiami. Hackett wnosi charakterystyczną ekspresję i zamiłowanie do budowania nastroju, Rothery odpowiada melodyką oraz płynnością frazy. Sekcja rytmiczna oraz klawisze tworzą dla obu gitar mocny fundament, dzięki czemu utwór zachowuje przejrzystość mimo bogatej aranżacji. Sand...

Narodziny muzycznej tożsamości

Man/Woman/Chainsaw wkracza do świata popkultury jak zbudowany z obrazów kolaż, w którym każdy fragment zachowuje własną temperaturę i barwy. Punkt wyjścia stanowi londyńska przestrzeń dzielnicy Brixton i funkcjonująca tam scena Windmill , ale kierunek rozwoju brzmienia jest znacznie szerszy. Zespół przez ostatnie lata budował rozpoznawalność dzięki twórczym przeskokom między art rockiem, punkową energią i popową finezją, a debiutanckie single Adam & Steve oraz MadDog wyznaczyły mapę, po której sekstet porusza się do dziś. Materiał zebrany na Cannonball [2026] domyka ten proces w formie pełnego albumu, utrwalając przekrój tego, co wcześniej działało w urywanych kadrach. Największym osiągnięciem Cannonball okazuje się aranżacyjna konstrukcja płyty. Materiał trwa niewiele ponad czterdzieści minut, jednak każdy utwór pełni określoną funkcję w jej dramaturgii. Man/Woman/Chainsaw z niezwykłą swobodą operują kontrastami, prowadząc słuchacza od momentów kamera...

Materia

Julia Holter – Materia [2026] to album zbudowany wokół idei przemiany. Dźwięk pozostaje tutaj tworzywem, które można przesuwać, rozciągać, rozwarstwiać i ponownie składać. Holter interesuje przede wszystkim proces: sposób, w jaki motyw zmienia znaczenie pod wpływem nowego kontekstu, tempa, brzmienia czy sąsiedztwa innych dźwięków. Materia wymaga więc słuchania skupionego na szczegółach, ale jej ambicja sięga dalej. To album o pamięci, czasie i o tym, jak powracające doświadczenia zmieniają sposób myślenia o strukturze utworu. Ważnym punktem odniesienia dla tego projektu pozostaje Something in the Room She Moves [2024]. Holter wraca do pomysłów obecnych na wcześniejszej płycie i traktuje jako punkt wyjścia do dalszej pracy. Najlepiej słychać to w cyklu utworów Materia 2 i 3 . Kolejne części zachowują wspólny rdzeń, ale zmieniają jego proporcje i charakter. To ciekawy sposób budowania i przesuwania akcentów: zamiast rozwijać jeden temat linearnie, Holter pokazuje go z kilku pers...

Nie każdy album musi zmieniać historię

Niewielu współczesnych rockmanów wypracowało równie charakterystyczny język muzyczny, jak Jack White . Każdy album stanowi nowy rozdział opowieści o twórcy, który od niemal czterech dekad konsekwentnie rozwija własną estetykę, nieustannie przesuwając jej granice. Frozen Charlotte [2026] doskonale wpisuje się w tę filozofię. Nie aspiruje do rewolucji ani spektakularnego zwrotu stylistycznego, lecz konsekwentnie rozwija charakterystyczne połączenie rocka, bluesa i punkowej energii. Kluczowym atutem płyty pozostaje umiejętność budowania utworów wokół prostych, wyrazistych riffów. White od lat dowodzi, że ograniczona liczba środków może przynieść znakomite efekty, jeśli towarzyszy jej niczym nieskrępowana wolność twórcza. W obrębie trzynastu premierowych utworów Frozen Charlotte powtarzające się wzorce w żadnym razie nie prowadzą do monotonii. Każdy z nich stopniowo nabiera kształtu poprzez różnicowanie rytmu, dynamiki lub sposobu prowadzenia instrumentów. Najlepiej słychać to...

Kiedy życie nie chce się zatrzymać

Lost Weekend [2026] jest albumem o żałobie, ale także o tym, co dzieje się z człowiekiem, kiedy życie musi toczyć się dalej. Na nowej płycie Phoebe Bridgers opowiada o śmierci ojca, a jednocześnie o miłości, nowym związku i próbie odnalezienia się w rzeczywistości, która po stracie wygląda zupełnie inaczej. Artystka nie przeciwstawia sobie tych dwóch doświadczeń. Żałoba i miłość istnieją tu obok siebie. Może to paradoksalne, ale jedną z najważniejszych właściwości płyty jest humor. Piosenki potrafią być zabawne, ale żarty nie zawsze rozładowują napięcie. W niektórych wątkach artystka przywołuje niegasnący ból, a dowcipne puenty pojawiają się zazwyczaj w momencie, w którym można by spodziewać się patosu. Dzięki temu emocje warstwy lirycznej brzmią bardziej wiarygodnie. Bridgers nie próbuje nadać żałobie podniosłego charakteru. Pokazuje ten stan jako coś codziennego i pełnego sprzeczności. Obok ojca ważną postacią Lost Weekend jest "Bobby", powszechnie odczytywany jako Bo Bu...

Wszystko, co kiedykolwiek widziałem

Niewiele zespołów potrafi opowiadać o Ameryce z taką wiarygodnością jak The Menzingers . Od początku kariery Tom May i Greg Barnett konstruują swoje piosenki z inspirujących rozmów, przypadkowych spotkań oraz bolesnych rozstań. Z tych osobistych historii powstaje szerszy obraz życia, w którym łatwo można odnaleźć własne doświadczenia. Album Everything I Ever Saw [2026] pozostaje wierny tej formule, choć wyraźnie pokazuje, że obaj autorzy tekstów znajdują się dziś w zupełnie innym miejscu niż kilkanaście lat temu. To płyta o ludziach, którzy przestali gonić za młodością i zamiast tego próbują zrozumieć, co po niej zostało. Greg Barnett pisze z perspektywy mężczyzny, który założył rodzinę i został ojcem. Tom May opisuje świat po rozwodzie, szukając nowego początku. Obie historie biegną równolegle i wzajemnie się uzupełniają. Dzięki temu płyta unika jednostronności. Radość sąsiaduje z rozczarowaniem, poczucie spełnienia z niepewnością, a wspomnienia z wyzwaniami codzienności....