Markomania

This Bed Was Made for Me [2026] to debiut, który dramaturgię płyty buduje z tonalnych różnic. Biita Houdei , wcześniej występująca jako LéPonds sięga po folkowe melodie, wykorzystuje zdublowane wokale, akustyczne instrumenty i dyskretnie pogłosy. Każdy utwór ma własny koloryt, a całość zachowuje wyraźny charakter: spokojny, lekko odrealniony, świadomy wykreowanego nastroju.  Mieszkająca u podnóża gór Catskill w stanie Nowy Jork, pochodząca z rodziny irańskich imigrantów Houdei zmienia instrumentarium i sposób prowadzenia narracji, ale pozostaje wierna określonej palecie brzmieniowej. Jej folk jest miękki, przestrzenny i lekko zamglony. Czasem wychyla się w stronę psychodelii, czasem w stronę bluesa wzmocnionego dubowymi akcentami. Te wpływy nie są jednak stylistycznymi deklaracjami. Funkcjonują raczej na drugim planie, jako część eksperymentalnych struktur wspierających warstwę liryczną. Dzięki tym zabiegom This Bed Was Made for Me sprawia wrażenie albumu zawieszonego między...

HUG [2026] jest wydawnictwem, które swoje ambicje skrywa pod iluzją prostoty. Trzech gitarzystów Devendr Banhart, Gyan Riley i Noah Georgeson spotkało się w Sita Studio w Los Angeles, aby nagrać muzykę zrodzoną z wieloletniej przyjaźni, wzajemnego zaufania i wspólnych muzycznych doświadczeń. Siła zespołu wyrasta z przekonania, że muzyka może rozwijać się bez nadmiaru słów, pozostawiając dużo miejsca dla dźwięku i ciszy. To zapis spotkania trzech osobowości, które zamiast ustanawiać między sobą hierarchię, budują wspólną przestrzeń. Gitary stają się tutaj pierwszoplanowym narzędziem komunikacji, ale równie ważny pozostaje pogłos, pauza, dyskretna elektronika, szmer nagrań terenowych, przypadkowość czy brzmieniowy detal. Efekt wymyka się jednoznacznej klasyfikacji. Ta gatunkowa nieokreśloność nie wynika z braku pomysłów. Przeciwnie, stanowi jedną z największych zalet całego projektu. Trio świadomie rezygnuje z klasycznych form rozumianych jako natychmiastowa kulminacja. W zamian proponu...

Pod szyldem The Bird Calls ukrywa się nowojorski muzyk i znany krytyk muzyczny Sam Sadomsky. Od blisko szesnastu lat obok dziennikarskiej pasji, konsekwentnie rozwija własny profil muzyczny oparty na wiedzy, folkowej gitarze, wyrazistych motywach i uważnych tekstach. Pełnowymiarowy album Take Leave [2026] powstał z doświadczenia muzyka, który historię popkultury zna od środka; a zarazem krytyka, który przez lata przyglądał się cudzym piosenkom. Album przynosi więc moment szczególny: role ulegają odwróceniu, a Sadomsky ujawnia płytę sprawiającą wrażenie najbardziej kompletnej w dotychczasowym dorobku artysty. Bruce Springsteen, Gram Parsons, Neil Young, Bob Dylan, Leonard Cohen, Wilco czy Phil Spector pojawiają się tu jak wyraźne punkty odniesienia, ale Take Leave nie brzmi jak ćwiczenie z klasyki rocka. Sadomsky wybiera znajome elementy i układa je po swojemu. Muzyka rockowa czy amerykański folk pełnią tu rolę znaków drogowych, ale to teksty i zróżnicowane aranżacje decydują o charak...

Westside Cowboy mają coś, czego nie da się zaplanować poprzez intensywną kampanię promocyjną, budzą powszechną sympatię. W ciągu kilku lat czterech przyjaciół z Manchesteru zbudowało wokół siebie aurę zespołu należącego do środowiska ludzi, którzy chodzą na koncerty, słuchają siebie nawzajem, zakładają własne kapele i traktują muzykę jako ważny element wspólnego życia. Historia grupy ma w sobie coś demonstracyjnie prostego: czterech przyjaciół zaczyna wspólne granie w sypialni mieszkania w Manchesterze, potem wychodzą na zewnątrz, trafiają do lokalnego obiegu i stopniowo docierają na coraz większe sceny. Można oczywiście podejrzewać, że ta opowieść została częściowo uproszczona na potrzeby social mediów. Trudno jednak sprowadzić zespół do czysto marketingowej narracji. W ich muzyce jest zbyt dużo swobody i zwyczajnej radości z grania, co potwierdza debiutancki album It Goes On [2026]. Zaletą płyty jest dokładnie zaplanowana mapa utworów. Westside Cowboy myślą o It Goes On jako o cał...

Hovvdy – Big World [2026] to płyta o dorastaniu rozumianym jako codzienna praca nad sobą i ludzkimi relacjami. Teksański duet Charlie Martin i Will Taylor, którzy zaczynali od slowcore’u, od kilku lat konsekwentnie przesuwają swój zespół w stronę indie popu, zachowując przy tym zamiłowanie do oszczędnych form, miękkiego brzmienia oraz osobistych refleksji. Po rozbudowanym, dwupłytowym wydawnictwie Hovvdy sprzed dwóch lat, nowy album brzmi bardziej kameralnie. Zamiast imponować rozmachem, skupia się na tekstach piosenek i aranżacyjnych detalach. Zmiana perspektywy dobrze służy Hovvdy. Duet najlepiej wypada wtedy, gdy pozwala instrumentom wybrzmieć bez krzykliwej ornamentyki. Utwór Life So Wide już na wstępie ustawia odpowiednią perspektywę. Słychać w nim akustyczne gitary, klawisze, dwa głosy oraz charakterystyczne dla zespołu tło pomieszczenia. Całość sprawia wrażenie nagrania wykonanego amatorską techniką DIY, które można potraktować jako zapowiedź głównego motywu płyty: próby pogo...

Na płycie Steve Hackett & Steve Rothery – The Roaring Waves [2026] spotyka się dwóch gitarzystów o wyraźnie ukształtowanych stylach, których nazwiska od dekad należą do najważniejszych w historii rocka progresywnego. Album jest niemal w całości instrumentalny. Opiera się na charakterystycznym brzmieniu gitar, klawiszach, basie i punktualnej sekcji rytmicznej, ale zawartość płyty nie sprowadza się do gitarowego pojedynku. Obaj muzycy prowadzą ze sobą konstruktywny dialog mający kluczowy wpływ na wspólnotową wizję całego przedsięwzięcia. Utwór The Storm wyznacza kierunek płyty. Rozbudowana kompozycja stopniowo zwiększa napięcie, wykorzystując kontrast między oszczędnymi fragmentami a bardziej intensywnymi partiami. Hackett wnosi charakterystyczną ekspresję i zamiłowanie do budowania nastroju, Rothery odpowiada melodyką oraz płynnością frazy. Sekcja rytmiczna oraz klawisze tworzą dla obu gitar mocny fundament, dzięki czemu utwór zachowuje przejrzystość mimo bogatej aranżacji. Sand...

Man/Woman/Chainsaw  wkracza do świata popkultury jak zbudowany z obrazów kolaż, w którym każdy fragment zachowuje własną temperaturę i barwy. Punkt wyjścia stanowi londyńska przestrzeń dzielnicy Brixton i funkcjonująca tam scena Windmill , ale kierunek rozwoju brzmienia jest znacznie szerszy. Zespół przez ostatnie lata budował rozpoznawalność dzięki twórczym przeskokom między art rockiem, punkową energią i popową finezją, a debiutanckie single Adam & Steve  oraz  MadDog  wyznaczyły mapę, po której sekstet porusza się do dziś. Materiał zebrany na Cannonball [2026] domyka ten proces w formie pełnego albumu, utrwalając przekrój tego, co wcześniej działało w urywanych kadrach.  Największym osiągnięciem Cannonball okazuje się aranżacyjna konstrukcja płyty. Materiał trwa niewiele ponad czterdzieści minut, jednak każdy utwór pełni określoną funkcję w jej dramaturgii. Man/Woman/Chainsaw z niezwykłą swobodą operują kontrastami, prowadząc słuchacza od momentów kamera...

Julia Holter – Materia [2026] to album zbudowany wokół idei przemiany. Dźwięk pozostaje tutaj tworzywem, które można przesuwać, rozciągać, rozwarstwiać i ponownie składać. Holter interesuje przede wszystkim proces: sposób, w jaki motyw zmienia znaczenie pod wpływem nowego kontekstu, tempa, brzmienia czy sąsiedztwa innych dźwięków. Materia wymaga więc słuchania skupionego na szczegółach, ale jej ambicja sięga dalej. To album o pamięci, czasie i o tym, jak powracające doświadczenia zmieniają sposób myślenia o strukturze utworu.  Ważnym punktem odniesienia dla tego projektu pozostaje Something in the Room She Moves [2024]. Holter wraca do pomysłów obecnych na wcześniejszej płycie i traktuje jako punkt wyjścia do dalszej pracy. Najlepiej słychać to w cyklu utworów Materia 2 i 3 . Kolejne części zachowują wspólny rdzeń, ale zmieniają jego proporcje i charakter. To ciekawy sposób budowania i przesuwania akcentów: zamiast rozwijać jeden temat linearnie, Holter pokazuje go z kilku pers...

Niewielu współczesnych rockmanów wypracowało równie charakterystyczny język muzyczny, jak  Jack White . Każdy album stanowi nowy rozdział opowieści o twórcy, który od niemal czterech dekad konsekwentnie rozwija własną estetykę, nieustannie przesuwając jej granice. Frozen Charlotte [2026] doskonale wpisuje się w tę filozofię. Nie aspiruje do rewolucji ani spektakularnego zwrotu stylistycznego, lecz konsekwentnie rozwija charakterystyczne połączenie rocka, bluesa i punkowej energii.  Kluczowym atutem płyty pozostaje umiejętność budowania utworów wokół prostych, wyrazistych riffów. White od lat dowodzi, że ograniczona liczba środków może przynieść znakomite efekty, jeśli towarzyszy jej niczym nieskrępowana wolność twórcza. W obrębie trzynastu premierowych utworów Frozen Charlotte powtarzające się wzorce w żadnym razie nie prowadzą do monotonii. Każdy z nich stopniowo nabiera kształtu poprzez różnicowanie rytmu, dynamiki lub sposobu prowadzenia instrumentów. Najlepiej słychać to...

Lost Weekend [2026] jest albumem o żałobie, ale także o tym, co dzieje się z człowiekiem, kiedy życie musi toczyć się dalej. Na nowej płycie Phoebe Bridgers opowiada o śmierci ojca, a jednocześnie o miłości, nowym związku i próbie odnalezienia się w rzeczywistości, która po stracie wygląda zupełnie inaczej. Artystka nie przeciwstawia sobie tych dwóch doświadczeń. Żałoba i miłość istnieją tu obok siebie. Może to paradoksalne, ale jedną z najważniejszych właściwości płyty jest humor. Piosenki potrafią być zabawne, ale żarty nie zawsze rozładowują napięcie. W niektórych wątkach artystka przywołuje niegasnący ból, a dowcipne puenty pojawiają się zazwyczaj w momencie, w którym można by spodziewać się patosu. Dzięki temu emocje warstwy lirycznej brzmią bardziej wiarygodnie. Bridgers nie próbuje nadać żałobie podniosłego charakteru. Pokazuje ten stan jako coś codziennego i pełnego sprzeczności. Obok ojca ważną postacią Lost Weekend jest "Bobby", powszechnie odczytywany jako Bo Bu...

Niewiele zespołów potrafi opowiadać o Ameryce z taką wiarygodnością jak The Menzingers . Od początku kariery Tom May i Greg Barnett konstruują swoje piosenki z inspirujących rozmów, przypadkowych spotkań oraz bolesnych rozstań. Z tych osobistych historii powstaje szerszy obraz życia, w którym łatwo można odnaleźć własne doświadczenia. Album  Everything I Ever Saw [2026] pozostaje wierny tej formule, choć wyraźnie pokazuje, że obaj autorzy tekstów znajdują się dziś w zupełnie innym miejscu niż kilkanaście lat temu.  To płyta o ludziach, którzy przestali gonić za młodością i zamiast tego próbują zrozumieć, co po niej zostało. Greg Barnett pisze z perspektywy mężczyzny, który założył rodzinę i został ojcem. Tom May opisuje świat po rozwodzie, szukając nowego początku. Obie historie biegną równolegle i wzajemnie się uzupełniają. Dzięki temu płyta unika jednostronności. Radość sąsiaduje z rozczarowaniem, poczucie spełnienia z niepewnością, a wspomnienia z wyzwaniami codzienności....

Kiedy zespół z powodzeniem nagrywa ponad trzy dekady zasadniczo ma do wyboru dwie opcje: albo kurczowo trzyma się sprawdzonych rozwiązań, albo bezustannie się zmienia. The Notwist z siedmioma stałymi członkami i rotującym składem współpracowników wybiera tę drugą możliwość, konsekwentnie budując jedną z najciekawszych karier na niemieckiej scenie muzyki alternatywnej. Dyskografię zespołu można czytać jak mapę ewolucji alternatywnych brzmień z przełomu wieków. Początki w heavymetalowym nurcie ustąpiły miejsca mroczniejszym terytoriom indie rocka, by w końcu zaowocować przełomowym albumem Neon Golden [2002] wnoszącym świeże spojrzenie na electropop. Ten moment, choć stanowił dla wielu słuchaczy pierwszy kontakt z twórczością grupy, faktycznie stanowił punkt kulminacyjny dziesięcioletnich poszukiwań grupy. Kolejne wydawnictwa przynosiły subtelne lub radykalne przesunięcia w estetyce formacji: posthardcore ustępował postrockowi, indie rock otwierał się na jazz, noise przenikał się z ambi...

The Watch to pięcioosobowy zespół z Mediolanu – częściowo w wymiennym składzie, który konsekwentnie rozwija działalność artystyczną inspirowaną klasycznym rockiem progresywnym lat siedemdziesiątych. Najważniejszym punktem odniesienia jest muzyka Genesis z okresu, gdy brytyjska grupa wyznaczała kierunek całego gatunku. Włosi sięgają po ten repertuar z wyraźnym szacunkiem dla oryginału, dbając zarówno o wierne brzmienie, jak i atmosferę towarzyszącą dawnym koncertom. Szczególne miejsce w działalności zespołu zajmuje widowisko  The Watch plays Genesis  poświęcone płytom wydanym w latach 1970 –1977, od Trespass po koncertowy Seconds Out . To okres powszechnie uważany za najbardziej twórczy w dyskografii Genesis, który na stałe wszedł do kanonu rocka.  Dbałość o szczegóły aranżacyjne słychać w przywołanych poniżej interpretacjach Stagnation i The Musical Box  należących do jednych z najtrudniejszych kompozycji wczesnego Genesis. Mediolański The Watch z wyczuciem ...

Istnieją płyty, które swój początek biorą z konkretnego planu, szczegółowo rozpisanej mapy drogowej etapami prowadzącej do szczęśliwego finału. Istnieje również muzyka wyłaniająca się z pośpiesznie umówionego spotkania zdradzającego szansę na coś, co wychodzi poza przewidywalny schemat. Zestaw ośmiu utworów zebranych na płycie Spatial, No Problem [2026] zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To rezultat zwariowanej, czterodniowej sesji w berlińskim studiu twórców elektroniki Mouse on Mars , czyli Andi Toma i Jana St Wernera z legendą jamajskiego brzmienia Lee " Scratch " Perrym zarejestrowanym w 2019 roku na dwa lata przed jego śmiercią. Z niespodziewanej wizyty wyłania się muzyka kolażowa, w pełni improwizowana, nasycona obecnością barwnego artysty, który przez dekady powtarzał, że twórczość muzyczna jest formą magii, a atmosfera studia jej duszą. Sam tytuł płyty zrodzony z uśmiechniętej odpowiedzi Perry’ego na techniczne pytanie związane z przestrzennym zapisem...