Markomania

Posty

Najnowsze posty

Muzyczna topografia czasów ostatecznych

Deafheaven od ponad dekady zajmuje szczególne miejsce na współczesnej scenie muzyki ekstremalnej, konsekwentnie przekraczając granice gatunkowe i przyzwyczajenia słuchaczy. Kalifornijska formacja wypracowała własny język artystyczny, w którym blackmetalowa gwałtowność spotykała się z melancholią shoegaze'u, przestrzennymi strukturami post-rocka i emocjonalną intensywnością wykraczającą daleko poza tradycyjne ramy ciężkiego grania. Każde kolejne wydawnictwo stanowi próbę poszerzenia tego języka, a zarazem świadectwo kompozytorskiej odwagi zespołu. Ostatni album Lonely People With Power [2025] przyniósł spektakularną syntezę dotychczasowych poszukiwań, umacniając pozycję Deafheaven wśród najważniejszych przedstawicieli współczesnego metalu. Tymczasem niespodziewanie opublikowana EP-ka At Work In the Fields of the Bomb [2026] otwiera kolejny rozdział tej ewolucji i kieruje twórczość Amerykanów na obszary wyjątkowo ponure i bezkompromisowe. Trzy kompozycje o łącznym czasie trwania n...

Tropem niezapomnianych koncertów cz. IV

Cameron Winter należy do nowego pokolenia młodych artystów, których twórczość sprawia wrażenie metrykalnie starszej od nich samych. Jako lider brooklyńskiego Geese współtworzy jeden z najciekawszych zespołów współczesnej sceny rockowej, czego potwierdzeniem stał się bardzo dobrze przyjęty album Getting Killed [2025]. Rok wcześniej, w solowym debiucie Heavy Metal [2024] muzyk pokazał jednak zupełnie inne oblicze. Zamiast rockowej ekspresji zaproponował słuchaczom osobliwą odmianę kameralnego folku pełną nieoczywistych melodii, dziwacznych metafor i zaskakująco dojrzałych refleksji. Album koncertowy Cameron Winter – Live at Carnegie Hall [2026] rozwija ten kierunek, sprowadzając twórczość artysty do najbardziej elementarnej postaci: głosu i fortepianu. Album zarejestrowany w jednej z najbardziej prestiżowych sal koncertowych świata dokumentuje występ o niezwykłej intensywności, a zarazem stanowi fascynujące studium artystycznej osobowości, która w zadziwiająco krótkim czasie osiągnęł...

Poskładać świat na nowo

Prawdopodobnie żyjemy na końcu pewnej epoki: po wielkich obietnicach, po nadziei, po kulturze, może nawet po samym języku, który coraz częściej wydaje się złożony z losowych zdań maszynowej przypadkowości. Greg Freeman , amerykański muzyk indie rockowy dopisuje do tej listy jeszcze rock’n’roll. Zostało więc niewiele. Jednak życie toczy się dalej, choć przestało być jasne, dokąd właściwie zmierza. All Set the Bone [2026] jest płytą o tym dziwnym "dalej", o napięciu, stracie, zmęczeniu i poczuciu, że wszystko ważne wydarzyło się już wcześniej. Freeman zaczyna od słów: Czas dołączyć do świata, który spieprzyłeś – jakby na nowo chciał oswoić miejsca, z których chcielibyśmy uciec. Jednak album nie jest wizją katastrofy – bardziej projekcją małych końców przeżywanych po cichu, jak również upartą potrzebą, żeby coś z tego rozpadu ulepić. Freeman nie szuka łatwego pocieszenia. Artystę interesują chwile, gdy człowiek musi przyjąć konsekwencje własnych decyzji i przełożyć konkr...

Hotel Usona

Protomartyr zamieniają współczesną Amerykę w hotel, a hotel w model rzeczywistości, w której polityka, technologia, przemoc, pamięć i codzienna degradacja tworzą jeden system naczyń połączonych. Na płycie Hotel Usona [2026] słuchacz otrzymuje klucz, przekracza próg i od tej chwili porusza się po obiekcie, którego układ wydaje się znajomy, choć każde pomieszczenie odsłania coraz bardziej niepokojące historie. Sam pomysł zawiera w sobie zjadliwą ironię. Usona – skrót od United States of North America, brzmi jak nazwa projektu administracyjnego, korporacyjnej marki albo państwowej inicjatywy stworzonej przez zespół specjalistów od zarządzania przyszłością. Hotel Usona korzysta z tej oficjalności i przekształca ją w scenografię zbiorowego rozkładu, gdzie własność przechodzi z rąk do rąk, inwestorzy zawłaszczają coraz większą przestrzeń, a wszystko podporządkowane jest obietnicy krociowych zysków, w których życie jednostki staje się bezimienną liczbą w arkuszu kalkulacyjnym firmy. Hotel ...

Antologia nieamerykańskiej muzyki ludowej

Marisa Anderson od lat należy do grona artystek, które konsekwentnie poszerzają granice współczesnej muzyki instrumentalnej. Jej twórczość wyrasta z amerykańskiej tradycji gitarowej, lecz równie chętnie czerpie z bluesa, folku, minimalizmu i swobodnej improwizacji. Gitara w jej rękach staje się narzędziem opowiadania historii, choć są to historie pozbawione słów. Anderson od zawsze wierzyła, że sama struktura melodii, rytm i barwa utworu potrafią przekazywać emocje równie skutecznie, jak tekst. The Anthology of UnAmerican Folk Music: Vol.1 [2026] rozwija tę ideę, przenosząc ją na grunt projektu, który łączy osobiste interpretacje z refleksją nad pamięcią kulturową wychodzącą daleko poza Amerykę Północną. Inspiracją dla albumu stały się archiwa Harry'ego Smitha, legendarnego kolekcjonera i autora słynnej Anthology of American Folk Music . Wśród tysięcy zgromadzonych przez niego nagrań znalazły się także pieśni z krajów leżących poza zachodnim kanonem muzycznym. Anderson potraktował...

Tam, gdzie folk traci kontury

This Bed Was Made for Me [2026] to debiut, który dramaturgię płyty buduje z tonalnych różnic. Biita Houdei , wcześniej występująca jako LéPonds sięga po folkowe melodie, wykorzystuje zdublowane wokale, akustyczne instrumenty i dyskretnie pogłosy. Każdy utwór ma własny koloryt, a całość zachowuje wyraźny charakter: spokojny, lekko odrealniony, świadomy wykreowanego nastroju. Mieszkająca u podnóża gór Catskill w stanie Nowy Jork, pochodząca z rodziny irańskich imigrantów Houdei zmienia instrumentarium i sposób prowadzenia narracji, ale pozostaje wierna określonej palecie brzmieniowej. Jej folk jest miękki, przestrzenny i lekko zamglony. Czasem wychyla się w stronę psychodelii, czasem w stronę bluesa wzmocnionego dubowymi akcentami. Te wpływy nie są jednak stylistycznymi deklaracjami. Funkcjonują raczej na drugim planie, jako część eksperymentalnych struktur wspierających warstwę liryczną. Dzięki tym zabiegom This Bed Was Made for Me sprawia wrażenie albumu zawieszonego między...

Zatrzymać ostatnie dni lata

HUG [2026] jest wydawnictwem, które swoje ambicje skrywa pod iluzją prostoty. Trzech gitarzystów Devendr Banhart, Gyan Riley i Noah Georgeson spotkało się w Sita Studio w Los Angeles, aby nagrać muzykę zrodzoną z wieloletniej przyjaźni, wzajemnego zaufania i wspólnych muzycznych doświadczeń. Siła zespołu wyrasta z przekonania, że muzyka może rozwijać się bez nadmiaru słów, pozostawiając dużo miejsca dla dźwięku i ciszy. To zapis spotkania trzech osobowości, które zamiast ustanawiać między sobą hierarchię, budują wspólną przestrzeń. Gitary stają się tutaj pierwszoplanowym narzędziem komunikacji, ale równie ważny pozostaje pogłos, pauza, dyskretna elektronika, szmer nagrań terenowych, przypadkowość czy brzmieniowy detal. Efekt wymyka się jednoznacznej klasyfikacji. Ta gatunkowa nieokreśloność nie wynika z braku pomysłów. Przeciwnie, stanowi jedną z największych zalet całego projektu. Trio świadomie rezygnuje z klasycznych form rozumianych jako natychmiastowa kulminacja. W zamian proponu...

Z tradycji na własny rachunek

Pod szyldem The Bird Calls ukrywa się nowojorski muzyk i znany krytyk muzyczny Sam Sadomsky. Od blisko szesnastu lat obok dziennikarskiej pasji, konsekwentnie rozwija własny profil muzyczny oparty na wiedzy, folkowej gitarze, wyrazistych motywach i uważnych tekstach. Pełnowymiarowy album Take Leave [2026] powstał z doświadczenia muzyka, który historię popkultury zna od środka; a zarazem krytyka, który przez lata przyglądał się cudzym piosenkom. Album przynosi więc moment szczególny: role ulegają odwróceniu, a Sadomsky ujawnia płytę sprawiającą wrażenie najbardziej kompletnej w dotychczasowym dorobku artysty. Bruce Springsteen, Gram Parsons, Neil Young, Bob Dylan, Leonard Cohen, Wilco czy Phil Spector pojawiają się tu jak wyraźne punkty odniesienia, ale Take Leave nie brzmi jak ćwiczenie z klasyki rocka. Sadomsky wybiera znajome elementy i układa je po swojemu. Muzyka rockowa czy amerykański folk pełnią tu rolę znaków drogowych, ale to teksty i zróżnicowane aranżacje decydują o charak...

Bez manifestów i wielkich deklaracji

Westside Cowboy mają coś, czego nie da się zaplanować poprzez intensywną kampanię promocyjną, budzą powszechną sympatię. W ciągu kilku lat czterech przyjaciół z Manchesteru zbudowało wokół siebie aurę zespołu należącego do środowiska ludzi, którzy chodzą na koncerty, słuchają siebie nawzajem, zakładają własne kapele i traktują muzykę jako ważny element wspólnego życia. Historia grupy ma w sobie coś demonstracyjnie prostego: czterech przyjaciół zaczyna wspólne granie w sypialni mieszkania w Manchesterze, potem wychodzą na zewnątrz, trafiają do lokalnego obiegu i stopniowo docierają na coraz większe sceny. Można oczywiście podejrzewać, że ta opowieść została częściowo uproszczona na potrzeby social mediów. Trudno jednak sprowadzić zespół do czysto marketingowej narracji. W ich muzyce jest zbyt dużo swobody i zwyczajnej radości z grania, co potwierdza debiutancki album It Goes On [2026]. Zaletą płyty jest dokładnie zaplanowana mapa utworów. Westside Cowboy myślą o It Goes On jako o cał...

Wielki świat małych rzeczy

Hovvdy – Big World [2026] to płyta o dorastaniu rozumianym jako codzienna praca nad sobą i ludzkimi relacjami. Teksański duet Charlie Martin i Will Taylor, którzy zaczynali od slowcore’u, od kilku lat konsekwentnie przesuwają swój zespół w stronę indie popu, zachowując przy tym zamiłowanie do oszczędnych form, miękkiego brzmienia oraz osobistych refleksji. Po rozbudowanym, dwupłytowym wydawnictwie Hovvdy sprzed dwóch lat, nowy album brzmi bardziej kameralnie. Zamiast imponować rozmachem, skupia się na tekstach piosenek i aranżacyjnych detalach. Zmiana perspektywy dobrze służy Hovvdy. Duet najlepiej wypada wtedy, gdy pozwala instrumentom wybrzmieć bez krzykliwej ornamentyki. Utwór Life So Wide już na wstępie ustawia odpowiednią perspektywę. Słychać w nim akustyczne gitary, klawisze, dwa głosy oraz charakterystyczne dla zespołu tło pomieszczenia. Całość sprawia wrażenie nagrania wykonanego amatorską techniką DIY, które można potraktować jako zapowiedź głównego motywu płyty: próby pogo...

Promyk światła nad wzburzonym morzem

Na płycie Steve Hackett & Steve Rothery – The Roaring Waves [2026] spotyka się dwóch gitarzystów o wyraźnie ukształtowanych stylach, których nazwiska od dekad należą do najważniejszych w historii rocka progresywnego. Album jest niemal w całości instrumentalny. Opiera się na charakterystycznym brzmieniu gitar, klawiszach, basie i punktualnej sekcji rytmicznej, ale zawartość płyty nie sprowadza się do gitarowego pojedynku. Obaj muzycy prowadzą ze sobą konstruktywny dialog mający kluczowy wpływ na wspólnotową wizję całego przedsięwzięcia. Utwór The Storm wyznacza kierunek płyty. Rozbudowana kompozycja stopniowo zwiększa napięcie, wykorzystując kontrast między oszczędnymi fragmentami a bardziej intensywnymi partiami. Hackett wnosi charakterystyczną ekspresję i zamiłowanie do budowania nastroju, Rothery odpowiada melodyką oraz płynnością frazy. Sekcja rytmiczna oraz klawisze tworzą dla obu gitar mocny fundament, dzięki czemu utwór zachowuje przejrzystość mimo bogatej aranżacji. Sand...

Narodziny muzycznej tożsamości

Man/Woman/Chainsaw wkracza do świata popkultury jak zbudowany z obrazów kolaż, w którym każdy fragment zachowuje własną temperaturę i barwy. Punkt wyjścia stanowi londyńska przestrzeń dzielnicy Brixton i funkcjonująca tam scena Windmill , ale kierunek rozwoju brzmienia jest znacznie szerszy. Zespół przez ostatnie lata budował rozpoznawalność dzięki twórczym przeskokom między art rockiem, punkową energią i popową finezją, a debiutanckie single Adam & Steve oraz MadDog wyznaczyły mapę, po której sekstet porusza się do dziś. Materiał zebrany na Cannonball [2026] domyka ten proces w formie pełnego albumu, utrwalając przekrój tego, co wcześniej działało w urywanych kadrach. Największym osiągnięciem Cannonball okazuje się aranżacyjna konstrukcja płyty. Materiał trwa niewiele ponad czterdzieści minut, jednak każdy utwór pełni określoną funkcję w jej dramaturgii. Man/Woman/Chainsaw z niezwykłą swobodą operują kontrastami, prowadząc słuchacza od momentów kamera...

Materia

Julia Holter – Materia [2026] to album zbudowany wokół idei przemiany. Dźwięk pozostaje tutaj tworzywem, które można przesuwać, rozciągać, rozwarstwiać i ponownie składać. Holter interesuje przede wszystkim proces: sposób, w jaki motyw zmienia znaczenie pod wpływem nowego kontekstu, tempa, brzmienia czy sąsiedztwa innych dźwięków. Materia wymaga więc słuchania skupionego na szczegółach, ale jej ambicja sięga dalej. To album o pamięci, czasie i o tym, jak powracające doświadczenia zmieniają sposób myślenia o strukturze utworu. Ważnym punktem odniesienia dla tego projektu pozostaje Something in the Room She Moves [2024]. Holter wraca do pomysłów obecnych na wcześniejszej płycie i traktuje jako punkt wyjścia do dalszej pracy. Najlepiej słychać to w cyklu utworów Materia 2 i 3 . Kolejne części zachowują wspólny rdzeń, ale zmieniają jego proporcje i charakter. To ciekawy sposób budowania i przesuwania akcentów: zamiast rozwijać jeden temat linearnie, Holter pokazuje go z kilku pers...