Passenger od lat wraca w swoich piosenkach do miłości, tęsknoty i straty. Na płycie Wild Love [2026] uczuciowe tematy splatają się z prywatną historią, za którą kryje się wieloletni związek artysty z menadżerką Rebekah. Po pandemii ich zawodowa relacja nabrała osobistego wymiaru, a wkrótce przyszły ślub i narodziny córki. Chociaż ten fragment biografii brytyjskiego muzyka nabiera wydźwięku romantycznej komedii, zawartość liryczna czternastu nowych piosenek kieruje uwagę na bardziej złożoną stronę uczuć: wahaniu towarzyszącemu otwarciu się na drugą osobę, powolnej przemiany wzajemnej relacji w miłość, czy zmianę hierarchii ważności, chwilę po narodzinach dziecka. Jednak muzycznie Wild Love wciąż pozostaje blisko rozpoznawalnej formuły Passengera: melodyjnego folk-popu opartego na akustycznym brzmieniu instrumentów z gitarą i fortepianem wysuniętym na pierwszy plan.
Brzmienie jest ciepłe, nadzwyczaj starannie i od pierwszych minut znajome. Passenger niezmiennie czaruje ujmującym głosem – tym samym, który przyniósł mu wielki sukces piosenką Let Her Go [2012]. Aranżacje łączą się w spójną całość, a płyta zachowuje życzliwy, łatwy w odbiorze charakter. To zarazem atut i ograniczenie Wild Love. Utwory o podejmowaniu ryzyka oraz poddawaniu się silnym emocjom rozwijają się tutaj z równą, niemal niewzruszoną elegancją nadającą chwilom radości, obaw i bezbronności podobną temperaturę. Emocjonalna dramaturgia nagrań pozostaje przez to bardziej opisana niż przeżyta.
Podobny dystans słychać w tekstach. W Caution To The Wind moment zakochania się przybiera postać jazdy samochodem z zawiązanymi oczami, skoku z wysokości bez spadochronu, hazardu, chodzenia po linie i wejścia na bokserski ring. Każda metafora jasno sygnalizuje ryzyko, a ich nagromadzenie przesuwa uwagę z konkretnej relacji na ogólny obraz emocjonalnego niebezpieczeństwa. Utwór tytułowy dokłada do tej kolekcji pożary, dzikie konie, polne kwiaty, wiatr, morze i ryczącą bestię. Obrazów przybywa, namiętność nabiera rozmachu, ale osobiste odczucia wciąż pozostają poza kadrem. Album najpełniej przemawia poprzez codzienne obserwacje. W piosence California plany wynajęcia Mustanga krzyżuje wypożyczalnia Avis, więc para rusza w podróż wysłużonym Hyundaiem. Pojawiają się poranki w Santa Monica, pelikany na molo w Santa Barbara oraz porównanie krajobrazu do gry wideo. Te zabawne, konkretne szczegóły budują wzajemną intymność skuteczniej niż wielkie deklaracje. It Was Gonna Be You podejmuje trudniejszy temat. Passenger wraca do rozpadu dawnego związku. Muzyk bierze na siebie część odpowiedzialności, przyznając, że sam zdecydował się odejść. Ciężar tej historii oświetla migotliwe światło gwiazd wskazujących drogę. Jednak najbardziej porusza sama sytuacja, a jej emocjonalna prawda wybrzmiewa bardziej niż osłuchane przenośnie.
Prosta aranżacja służy za to balladzie Bonnie’s Song, napisanej dla córki. Wakacje nad morzem, szukanie muszelek i przysypiające dziecko w drodze do domu dodaje konwencjonalnym życzeniom szczęścia odrobinę czułości. Piosenka nie potrzebuje efektownych metafor: jej siła płynie z codziennych scen, rozpoznawalnych przez każdego rodzica. Z kolei nagranie Lightning Strikes wnosi potrzebną zmianę energii. Gitarowe, indie-rockowe brzmienie i żywe tempo dodają płycie rozpędu. Tekst opiera się na słownej grze przeciwieństw: dobru i złu, czerni i bieli, odpowiedziach tak i nie. Natomiast finałowy Ghosts rozważa trudność pozostawienia przeszłości za sobą. Myśl o wzajemnym odpuszczeniu zamyka album refleksyjną codą, a znajome obrazy kierują utwór w stronę spodziewanego podsumowania.
Wild Love pozostaje albumem wdzięcznym i starannie wykonanym. Najlepiej wypada tam, gdzie łączy emocje z konkretem codziennych zdarzeń. W pozostałych fragmentach poetyckie metafory i wygładzone aranżacje łagodzą dramatyzm opowiadanych historii. Passenger obiecuje ekscytację płynącą z porzucenia ostrożności i przyjęcia tego, co zaskakujące, ale ostatecznie wybiera liryczny dystans. W tej sprzeczności tkwi charakter całej płyty: ciepło i powierzchowna szczerość idą tu w parze z muzyczną zachowawczością.
Black Crow Records, 2026
Foto: James Fleming
Passenger stał się nieco powtarzalny, przydałaby się tu jakaś zmiana. Z drugiej strony jego głos jest tak charakterystyczny, że nie jestem w stanie wyobrazić go sobie w innej stylistyce. W kilku fragmentach przyjemna rzecz, wciąż zatrzymująca.
OdpowiedzUsuńKilka rozszerzonych utworów dodanych do wersji cyfrowej płyty wprowadza niepotrzebne zamieszanie. Tracklista na CD i winylu składa się z dziesięciu oficjalnych nagrań, których układ porządkuje rzeczywisty odbiór. Tych wersji się trzymam.
OdpowiedzUsuń