Przejdź do głównej zawartości

Z Melbourne na folkowej nucie


Dylan Young przez kilka lat budował rozpoznawalność wokół alternatywnej sceny Melbourne. Regularnie występował z zespołem Way Dynamic, pojawiał się w audycjach lokalnych stacji radiowych, nagrywał kolejne utwory, pozostając poza głównym nurtem zainteresowania. Trzeci album Way Dynamic – Massive Shoe [2026] przyniósł jednak zauważalną zmianę. Wsparcie ze strony MJ Lendermana, Eltona Johna i aktora Elijaha Wooda otworzyło przed Youngiem międzynarodową publiczność, a zaproszenie na koncerty u boku Black Country, New Road sprawiło, że twórczość Australijczyka zaczęła funkcjonować w znacznie szerszym obiegu. 

Way Dynamic nigdy nie byli zainteresowani "parciem na szkło". Zespół do dzisiaj hołduje metodzie marketingu szeptanego, gdzie utwory przechodzą z rąk do rąk, z koncertu na koncert, od jednego słuchacza do następnego. Muzyka Dylana Younga ma w sobie coś z prywatnego odkrycia, które infekuje zainteresowaną grupy ludzi. Twórca wraz z zespołem porusza się w obrębie folk-popu, ale jego muzyka ma znacznie szersze zaplecze stylistyczne. Na płycie Massive Shoe spotykają się wpływy Nicka Drake'a, Beatlesów, Beach Boysów, Talking Heads czy Maca DeMarco. Young potrafi wykorzystać te powiązania jako punkt wyjścia do budowania własnego języka skierowanego na specyficzną wrażliwość, chwytliwe melodie i nietypowe teksty. 



Dobrym przykładem jest utwór Miffed It. Lekki rytm werbla, powtarzający się gitarowy motyw, gitara akustyczna i harmonium tworzą pogodną, niemal beztroską oprawę dla historii rozpadającego się związku. Young śpiewa o oddaleniu, żalu i świadomości końca, ale piosenka do końca zachowuje pogodny charakter. Ten kontrast jest motywem przewodnim całej płyty. Podobnie działa The Others. Akustyczny riff nadaje piosence niemal przebojowy charakter, podczas gdy tekst odsłania problem alkoholizmu i lęku przed jego konsekwencjami. W Mercy Town pogodny fortepian towarzyszy powracającej opowieści o końcu zażyłej znajomości, a In Review zamienia rozważania o utraconej relacji w rytmiczną piosenkę, której trudno odmówić tanecznego uroku. 

Teksty Younga wyraźnie kładą akcent na to, co dzieje się pomiędzy doświadczeniem a sposobem jego opowiedzenia. Smutna historia może otrzymać jasną melodię, a żartobliwy detal może pojawić się w środku głębokiej refleksji. Ta metoda sprawdza się również w My Visit (To Hell), jednym z najbardziej osobliwych fragmentów płyty. Beach Boysowskie harmonie wokalne i przewiewna aranżacja współgrają z humorystycznym tekstem o wizycie w piekle. Officially, bonusowy utwór dodany do reedycji, pokazuje bardziej osobistą naturę jego pióra. Prosty list miłosny stopniowo odsłania także niepokojący wymiar fascynacji drugą osobą, ale nie wszystkie pomysły są równie przekonujące. Evening Star ma atrakcyjną linię basu i ciekawą linię syntezatora, jednak refren piosenki nie dorównuje najlepszym momentom płyty. Niepoważne frazy dotyczące majątku, prowadzenia dziennika czy analizowania snu rozbijają atmosferę utworu bardziej, niż ją wzbogacają. To drobne potknięcie, szczególnie że pozostała część płyty pokazuje znacznie lepsze wyczucie proporcji między dowcipem a emocjonalną powagą.

Najbardziej sugestywny jest jednak sposób, w jaki Young buduje brzmienie Massive Shoe. Album uwodzi wyraźnie analogowym charakterem. Słychać tu inspiracje folk-popem lat siedemdziesiątych, co przekłada się na stylowe brzmienie, które jest jedną z głównych atrakcji płyty. Young bardzo chętnie korzysta z rozpoznawalnych tradycji i momentami balansuje na granicy pastiszu. Na szczęście album rzadko sprawia wrażenie zwykłej kolekcji zapożyczeń. Jego najlepsze utwory brzmią znajomo, ale nie sprowadzają się do imitacji. Właśnie dlatego Massive Shoe pozostaje tak przyjemny w odbiorze. Tutaj wystarczą proste melodie, kilka trafnych wersów i artysta pewny własnych umiejętności.




Jagjaguwar, 2026
Foto: Australian The Music site

Komentarze