Markomania

The Watch to pięcioosobowy zespół z Mediolanu – częściowo w wymiennym składzie, który konsekwentnie rozwija działalność artystyczną inspirowaną klasycznym rockiem progresywnym lat siedemdziesiątych. Najważniejszym punktem odniesienia jest muzyka Genesis z okresu, gdy brytyjska grupa wyznaczała kierunek całego gatunku. Włosi sięgają po ten repertuar z wyraźnym szacunkiem dla oryginału, dbając zarówno o wierne brzmienie, jak i atmosferę towarzyszącą dawnym koncertom. Szczególne miejsce w działalności zespołu zajmuje widowisko  The Watch plays Genesis  poświęcone płytom wydanym w latach 1970 –1977, od Trespass po koncertowy Seconds Out . To okres powszechnie uważany za najbardziej twórczy w dyskografii Genesis, który na stałe wszedł do kanonu rocka.  Dbałość o szczegóły aranżacyjne słychać w przywołanych poniżej interpretacjach Stagnation i The Musical Box  należących do jednych z najtrudniejszych kompozycji wczesnego Genesis. Mediolański The Watch z wyczuciem ...

Istnieją płyty, które swój początek biorą z konkretnego planu, szczegółowo rozpisanej mapy drogowej etapami prowadzącej do szczęśliwego finału. Istnieje również muzyka wyłaniająca się z pośpiesznie umówionego spotkania zdradzającego szansę na coś, co wychodzi poza przewidywalny schemat. Zestaw ośmiu utworów zebranych na płycie Spatial, No Problem [2026] zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To rezultat zwariowanej, czterodniowej sesji w berlińskim studiu twórców elektroniki Mouse on Mars , czyli Andi Toma i Jana St Wernera z legendą jamajskiego brzmienia Lee " Scratch " Perrym zarejestrowanym w 2019 roku na dwa lata przed jego śmiercią. Z niespodziewanej wizyty wyłania się muzyka kolażowa, w pełni improwizowana, nasycona obecnością barwnego artysty, który przez dekady powtarzał, że twórczość muzyczna jest formą magii, a atmosfera studia jej duszą. Sam tytuł płyty zrodzony z uśmiechniętej odpowiedzi Perry’ego na techniczne pytanie związane z przestrzennym zapisem...

Debiutanckie albumy często pełnią funkcję wizytówki. Pokazują kierunek, zdradzają fascynacje i pozwalają ocenić potencjał zespołu. Role Model Hermit [2026], pierwsza długogrająca płyta londyńskiego tria mary in the junkyard  robi jednak coś więcej. To album sprawiający wrażenie dzieła stworzonego przez dobrze wykształconych muzyków, którzy już na starcie wiedzą, jakim językiem chcą się posługiwać. Zespół nie próbuje za wszelką cenę wpisywać się w aktualne trendy brytyjskiej alternatywy. Zamiast tego, buduje własny świat oparty na napięciu, barwie i nieoczywistych rozwiązaniach aranżacyjnych. Muzyka mary in the junkyard wyrasta z kilku tradycji jednocześnie. Słychać tu echa post-punku, indie rocka, folku i art rocka, a także wyraźne zainteresowanie muzyką kameralną. Nie chodzi jednak o prostą sumę wpływów. Zespół traktuje wymienione stylistyki jak zestaw narzędzi, z których wybiera elementy najlepiej służące budowaniu nastroju. Dzięki temu album pozostaje spójny, mimo że poszczególn...

Od początku swojej działalności nowojorski duet Widowspeak konsekwentnie podążał własną drogą, rozwijając autorską estetykę nieczułą na zewnętrzne trendy. Muzyka Molly Hamilton i Roberta Earla Thomasa nigdy też nie opierała się na spektakularnych zwrotach stylistycznych. Siłą duetu pozostaje cierpliwe doskonalenie języka od lat balansującego między indie rockiem, amerykańskim folkiem i dream popem. Roses [2026] – siódmy album zespołu, stanowi naturalną kontynuację tej drogi.  Uwagę zwraca sposób, w jaki zespół operuje środkami wyrazu. Produkcja pozostawia muzyce duetu rozległą przestrzeń, a każda partia instrumentów znajduje swoje miejsce w aranżacji. Gitary Thomasa prowadzą narrację z dużą powściągliwością. Delikatne zapętlenia i miękkie pogłosy tworzą pejzaż dźwiękowy przywołujący skojarzenia z twórczością Mazzy Star czy slowcore'ową wrażliwością, ale niezmiennie zachowują indywidualny charakter. Z kolei matowa, lekko przygaszona barwa głosu Molly Hamilton od lat stanowi znak r...

Dark Sky Reservation [2026] jawi się jako album zbudowany z napięcia między mrokiem a światłem, między lękami epoki a pragnieniem ładu. Już sam tytuł nowej płyty brytyjskiej formacji L.Y.R. , otwiera szeroki margines znaczeń: przywołuje rozległą przestrzeń zarezerwowaną dla gwiazd, a zarazem pozostawia dużo miejsca na spotkanie z ludzką wrażliwością. Trio przekuwa tę dwoistość w angażującą opowieść wychodzącą z ciemności i odnajdującą przebłyski światła w ponaglającej prozie życia. Mapa brzmień Dark Sky Reservation pracuje na rzecz atmosfery niemal sakralnej. Kompozycje Patricka Pearsona – lidera grupy pulsują hipnotycznym rytmem, elektroniczne faktury wnoszą przestrzeń, podczas gdy fortepian oraz syntezatory otulają całość delikatnym światłem. Aranżacje osiągają rzadką równowagę między wyrafinowaniem, a emocjonalną przystępnością unoszącą słuchacza ponad codzienny zgiełk. Ogromną rolę odgrywa tu głos Richarda Waltersa. Jego tonalny spokój, kojąca miękkość oraz medytacyjne interpre...

Na płycie Four Days in June [2026] Joseph Shabason i Nicholas Krgovich wchodzą do naszej świadomości jak zapowiedź gorącego lata, ze szczególną mieszaniną wdzięku i uchem wyczulonym na muzyczne detale. Kanadyjscy muzycy od lat budujący własny świat z anielskiej płynności saksofonu, miękkiego popowego rzemiosła i jazzowej wrażliwości, tym razem prowadzą paletę kolorów w stronę country-popowej poświaty lat dziewięćdziesiątych, ale to przesunięcie stylu nie wygląda na zmianę tożsamości. Duet nie zmienia mapy zainteresowań, tylko ze schowka z instrumentami wyciąga banjo, skrzypce, gitarę stalową, po czym z ich udziałem tworzy jedenaście utworów brzmiących jak środek wakacji.   Joseph Shabason wnosi do projektu instrumentalny dotyk czuły na warstwy melodyczne. W jego brzmieniu słychać flet, klawisze, a przede wszystkim saksofonowe ciepło, które jednocześnie potrafi być przebłyskiem i kołysanką. Saksofonista zbudował reputację artysty umiejącego przestawiać wagę instrumentu na ró...

Jeśli jest jedna rzecz, jakiej nauczyliśmy się z dorobku muzycznego Beth Orton na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat, to ta, że nie należy podchodzić do nowej płyty artystki z oczekiwaniem, że będzie brzmiała podobnie do poprzedniej. W nieustannie ewoluującej karierze pochodząca z Norwich brytyjska piosenkarka i autorka tekstów za każdym razem wprawnie żongluje instrumentami, gatunkami i stylami, odbierając słuchaczom poczucie komfortu wynikające z prostego przyporządkowania. Kolejne płyty Beth Orton nie tyle rozwijają jeden rozpoznawalny schemat, ile testują nowe sposoby mówienia o tych samych sprawach: o relacjach, pamięci, stracie, żałobie, nadziei. W ośmiu utworach  The Ground Above [2026] to podejście widać szczególnie wyraźnie. Po udanej próbie samodzielnego wyprodukowania płyty Weather Alive [2022] Orton zdecydowała powtórzyć podobny schemat pracy, ale tym razem bardziej skupia się na aranżacyjnych detalach, jednocześnie zachowując najważniejsze cechy własnej twórczośc...

The City Is Coming To Erase It All [2026] brzmi jak opowieść prowadzona przez człowieka z sąsiedztwa, zbudowana z przebłysków światła i dalekich krajobrazów. Fink na nowej płycie w towarzystwie stałych współpracowników Tima Thorntona i Guy Whittakera przynosi na południowo-zachodni skraj Anglii język znany z wcześniejszych dokonań, a zarazem wprowadza do niego pozamiejską perspektywę, w której Kornwalia porządkuje przestrzeń rytmem oceanicznych fal, cichym szumem starych drzew i urokiem wiejskich dróg, których każdy zakręt dopowiada dalszą część historii.  Na The City Is Coming To Erase It All wewnętrzny spokój nie jest wyłącznie nagrodą, a napięcie przygasa tylko wtedy, gdy znajduje odpowiednią formę wyrazu. Zdanie otwierające album: Nie ma sensu umierać za cierpliwość , wybrzmiewa jak klucz do całej płyty. Już na wstępie sygnalizuje, że cierpliwość może być złudna, jeśli działaniu odbiera napęd. Nic więc dziwnego, że korzenie ośmiu nowych utworów prowadzą do Londynu, ale nie wy...

Ed O'Brien od lat pełni w Radiohead rolę szczególną, o której dosyć rzadko się mówi. To gitarzysta odpowiedzialny za atmosferę nagrań, za pogłosy, za soniczne plamy dźwięków, za to, co nadaje utworom Radiohead głębię i natychmiastową rozpoznawalność. Na drugiej solowej płycie Blue Morpho [2026] artysta zabiera tę wrażliwość na własne podwórko i buduje z niej siedem utworów o różnorodnej tożsamości, w której motywy wędrują, zmieniają barwę i rosną jak organizm pączkujący w kolejnych podziałach. Album nie stawia na błyskawiczny efekt, ale uruchamia proces zjawisk zachodzących na osi czasu – zjawisk skupionych, a zarazem niezwykle sugestywnych.   Blue Morpho wyrasta z trudnego okresu zawieszenia pamiętającego okres pandemicznego zamknięcia. O'Brien otwarcie mówi o depresji, z której wychodził w trakcie powstawania materiału. Czas spędzony na walijskiej prowincji, szkicowanie pomysłów na gitarze akustycznej i wsparcie od przypadkowo spotkanych muzyków, zainicjowało powstanie sze...

Od kiedy szkocki duet Boards of Canada pojawił się na scenie, działał jak zniekształcony układ optyczny rzucający snop światła poza perspektywę ich rówieśników. Gdy na początku lat dziewięćdziesiątych wszyscy pędzili w stronę futurystycznych brzmień w stylu Autechre czy Aphex Twin, bracia Michael i Marcus Eoin Sandisonowie wybrali inną drogę, tworząc dźwięki będące czymś w rodzaju wykrzywionego, mgławicowego snu. W muzyce duetu każdy szmer pozostaje śladem analogowego zużycia, a każda faktura przypomina chwiejny krok w nie do końca odtworzone wspomnienia, w których marzenia senne mieszają się z żywą materią. Wydany po latach milczenia album Boards of Canada – Inferno [2026] kontynuuje tę stylistykę, ale podkręca jej napięcie, prowadząc słuchacza ku przestrzeniom gęstszym, bardziej grawitacyjnym, obciążonym kaskadami dźwiękowych metafor. Tytuł płyty uruchamia natychmiastowy trop literacki. Dantejskie piekło z jego kręgami staje się matrycą, przez którą duet ogląda historię ludzkości....

Album Di Hotel Malibu [2026] ustawia Thee Marloes w nowej perspektywie. Po ostatniej płycie Perak [2024] trio z Surabai zdecydowało jeszcze bardziej przeorganizować własne brzmienie. Teraz aranżacje poruszają się w szerszym spektrum – pojawiają się nowe barwy, instrumenty, nieoczekiwane zwroty rytmiczne i luźniejsze podejście do struktury nagrań. Zespół opisuje zmiany jako odpowiedź na intensywne lata scenicznej obecności: społeczne realia, życie w ciągłym ruchu i wszystko to, co nagły międzynarodowy sukces wniósł do ich codzienności.      Siłą Thee Marloes pozostaje praca zespołowa. W skład tria wchodzą: wokalistka i klawiszowiec Natassya Sianturi, gitarzysta i producent Sinatrya Dharaka oraz perkusista Tommy Satwick. Zespół zawsze działał jak jeden organizm, a utwory grupy kształtowały zbieżne zainteresowania i stylistyczne punkty odniesienia krążące wokół soulowej estetyki osadzonej na sprężystym fundamencie basu i perkusji.   Otwierający album Under ...

Kompozycja Pat Matheny Group – First Circle  [1984] tak chętnie wykonywana przez innych artystów, funkcjonuje w obiegu jazzowym jako punkt odniesienia, przykład instrumentalnej dyscypliny oraz modelowej równowagi między liryzmem a konstrukcyjną złożonością. Tytuł sugeruje powrót do źródła, inaugurację wędrówki i zamknięcie pełnego cyklu. Charakter utworu przybiera formę muzycznej podróży zachowującej autorski podpis: elegancję brzmienia, uporządkowaną architekturę napięć i zespołową narrację. Każdy akord pozostaje ze słuchaczem dłużej, niż wynikałoby z czasu trwania taktu, a struktura utworu przybiera niemal edukacyjną postać – melodia zatacza koło ze zmiennym ciężarem emocjonalnym, rytm zyskuje zróżnicowaną sprężystość, a istota aranżacyjnych zawiłości staje się w pełni czytelna dopiero po wielokrotnym przesłuchaniu całego nagrania.  First Circle wykonywany indywidualnie lub w nietypowym składzie wzmacnia wrażenie, że muzyka rozwija kilka motywów jednocześnie. Wokalne i...

Jeff Parker od wielu lat rozwija własny język muzyczny oddalony od bezpiecznych schematów kariery. Już jako młody gitarzysta porzucił studia w Berklee College of Music tuż przed dyplomem, wybierając życie oparte wyłącznie na graniu. Zamiast Nowego Jorku ruszył do Chicago – miasta otwartego na eksperymenty, improwizację i twórcze ryzyko. Ta decyzja wyznaczyła charakter całej jego drogi artystycznej. Parker zawsze poszukiwał przestrzeni żywej, płynnej, pozbawionej akademickiego ciężaru, wymykającej się zawodowym kalkulacjom. Właśnie z takiej rozumianej filozofii narodził się koncertowy zapis  Jeff Parker   ETA IVtet – Happy Today [2026]. Historia kwartetu wyrasta z losowego splotu wydarzeń, lokalnych spotkań i wieloletniej praktyki wspólnego grania. Po przeprowadzce do Kalifornii Parker regularnie występował z perkusistą Johnem Herndonem podczas niedzielnych sesji w Atwater Village. Niedługo później poniedziałkowe rezydentury przeniosły się do niewielkiego lokalu ETA w Highl...

Ana Roxanne – Poem 1 [2026] otwiera się słowami o podróży: do domu w jakieś miejsce i od razu ustawia perspektywę całej płyty. To album o ruchu do wewnątrz, o potrzebie zmiany, o emocjach doprowadzonych do punktu, od którego nie ma już odwrotu. Po sześciu latach od wydania Because of a Flower [2020] Roxanne wraca z muzyką bardziej bezpośrednią. Mniej tu ambientowego oddalenia znanego z wczesnych nagrań, więcej człowieka przy instrumencie, więcej ciała w głosie, więcej rozdzierającej ciszy mającej głęboki sens. Najmocniej uderza głos. Roxanne śpiewa blisko mikrofonu w sposób przejrzysty, bez chowania się za warstwami efektów. Oddech, drobne załamania, miękkie wejścia we frazę stają się elementem narracji. Wokal nie potrzebuje dramatycznych kulminacji ani szerokich gestów, by nieść ciężar tekstu. Wrażenie intymności wynika z decyzji aranżacyjnych. Słychać przestrzeń pomieszczenia, faktury instrumentów, drobne zawirowania artykulacji, a sposób osadzania głosu w miksie buduje poczuc...

Visible Cloaks od dawna są rozpoznawalni dzięki dźwiękowym sprzecznościom, a ich trzeci album Paradessence [2026] ujawnia ten dysonans w jeszcze bardziej widoczny sposób. Spencer Doran i Ryan Carlile z Portland zbudowali dyskografię na przeciwstawnych siłach trwających w produktywnym napięciu: organicznym i sztucznym, celowym i przypadkowym, autentycznym i zreplikowanym. Album Reassemblage [2017] i późniejsza współpraca duetu z japońskimi pionierami ambientu Yoshio Ojima i Satsuki Shibano przy płycie FRKWYS Vol. 15: serenitatem [2019] do dzisiaj pozostają punktem odniesienia do tak skalibrowanego podejścia. Paradessence bierze swój tytuł od luźnej zbitki słów łączących wyrazy paradoxical i essence – pojęć opisujących schizmatyczny rdzeń, który czyni coś pożądanym tylko dlatego, że zawiera sprzeczne cechy. Ten mechanizm doskonale pasuje do twórczości Visible Cloaks i jak sugeruje duet: staje się pilniejszy w miarę, jak współczesny rytm życia coraz częściej definiowany jest prze...